ท่านหานส่ายหน้า: “ไม่ทราบ ได้ยินแต่ เทพธิดาบอกว่าอ๋องเย่ฆ่าสาวใช้ของนางดังนั้นเทพธิดาต้องการจะฆ่าอ๋องเย่แก้แค้นอ๋องเย่ถูกแทงบาดเจ็บ เทพธิดาเป็นคนลงมือด้วยตัวเอง บาดเจ็บรุนแรงมาก น่ากลัวว่าจะมีอันตรายถึงชีวิต”เย่หลีเฉินมองดูเหรียญกษาปณ์ทองแดงหนึ่งเหรียญที่ตกอยู่บนพื้น กล่าวถามขึ้นมาอีกว่า:“กระเป๋าพยาบาลของเสด็จอาล่ะ?”“ยังเก็บเอาไว้ในร้านประมูล พวกเขาต่างก็โกรธเกลียดอีกฝ่าย ใครมันจะยังสนใจเรื่องนี้ได้!”ตอนนี้ท่านหานลำบากใจอย่างมากแล้ว กระเป๋าพยาบาลอัตโนมัติอันนี้จะจัดการอย่างไรดี?อ๋องเย่แลกเปลี่ยนด้วยเหรียญกษาปณ์ทองแดงเหรียญหนึ่งแล้ว เพียงแต่ว่าไม่ได้เอาเงินไป เทพธิดาก็ยังไม่ได้เอากระเป๋าพยาบาลอัตโนมัติไปเช่นกัน ตอนนี้เขาจะต้องส่งกระเป๋าพยาบาลอัตโนมัติอันนี้ไปที่ไหนดี?จวนอ๋องเย่? หรือว่าจะส่งไปที่ตำหนักเทพธิดา?แต่ดูจากสถานการณ์ศึกที่เกิดขึ้นในวันนี้ ส่งไปที่ไหนก็เหมือนไปโรยเกลือบนบาดแผลของคนอื่น ดังนั้น……“ไม่มีอะไรแล้ว ท่านหาน ท่านลงไปก่อนเถอะ!”“ได้ขอรับ”90
ขณะที่ท่านหานกำลังคิดอยู่ว่ากระเป๋าพยาบาลควรจะตกเป็นของใครดี ก็ออกจากห้องส่วนตัวไปที่ไหนก็ส่งไปไม่ได้ทั้งนั้น ทำได้แต่ฝากเอาไว้ที่เขาก่อน รอให้ผ่านไปสักพักค่อยว่ากันในห้องส่วนตัวเหลือเพียงเย่หลีเฉินคนเดียว เขายืนอยู่เงียบๆตรงนั้น มองดูรอยเลือดขนาดใหญ่บนพื้น และสิ่งของที่ยุ่งเหยิงรุงรังเขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ทำไมถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได
