“เฮอะ พูดกับข้าเรื่องมโนธรรม? คืนชีวิตของช่าจื่อมาก่อนแล้วค่อยมาคุยกันดีกว่า!”“เจ้าต้องเข้าใจผิดไปแน่ๆ อ๋องเย่ไม่เคยคิดจะจัดการกับเจ้า เขาจริงใจกับเจ้าจริงๆ”โม่เหลียงเฉินในตอนนี้ยังคิดจะลองเกลี้ยกล่อมนางอย่างไรเสียเขารู้จักเย่แจ๋หยิ่ง เย่แจ๋หยิ่งทุ่มเทความรักที่มีต่อนางสุดหัวใจแล้ว เขาไม่อยากเห็นเย่แจ๋หยิ่งเจ็บปวด“พอแล้ว เจ้าจะพูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์”เพียงแต่ว่า……โม่เหลียงเฉินก็ยังไม่เต็มใจอยู่ดี เขาอ้าปากยังอยากจะกล่าวต่อ แต่จู่ๆกลับรู้สึกหนักที่ไหล่ ฝ่ามือใหญ่เปื้อนเลือดข้างหนึ่งวางอยู่บนไหล่ของเขาเขาหันกลับไปก็ได้ยินเย่แจ๋หยิ่งกล่าวอย่างเศร้าโศกว่า:“อย่างไรก็ได้ทั้งนั้น เราไปกันเถอะ!”“ไม่ได้ เย่แจ๋หยิ่ง ในเรื่องนี้จะต้องมีการเข้าใจอะไรผิดกันแน่ๆ เจ้าคิดจะไปเช่นนี้หรือ?” โม่เหลียงเฉินร้อนใจอย่างมาก ในใจก็รู้สึกผิดหวังในตัวเทพธิดาอย่างมากเช่นกันและในเวลานี้เสียงเย็นชาของหลานเยาเยากลับดังออกมาทีละคำทีละคำ82
“อยากไป? เป็นไปได้หรือ? ซี เฟิง พวกเจ้าเข้าไปให้หมด วันนี้จะต้องให้อ๋องเย่ล้างหนี้เลือดด้วยเลือดให้ได้”“ขอรับ!”จื่อซีกับจื่อเฟิง และยังมีองครักษ์หน้าบากอีกคนต่างก็พากันกอดมือทั้งคู่ไว้ตรงหน้าอกเพื่อแสดงความเคารพพร้อมกัน จากนั้นก็ชักกระบี่พุ่งไปทางเย่แจ๋หยิ่งโม่เหลียงเฉินต้องไม่ปล่อยให้พวกเขาทำสำเร็จอยู่แล้ว เอาตัวเข้าขวางหน้าเย่แจ๋หยิ่งโดยตรง ต่อสู้กับพวกเขาสามคนขึ้นมาแต่ว่า!ถึงว
