รยุทธของโม่เหลียงเฉินจะสูงมาก แต่ก็ยังสู้จื่อเฟิงไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นเขายังสู้แบบหนึ่งต่อสามอีกสู้กันไม่กี่ที เขาก็ตกเป็นเบี้ยล่างแล้วแต่ยังสามารถรั้งพวกเขาเอาไว้สองสามรอบ โม่เหลียงเฉินกำลังสงสัยว่าองครักษ์ลับของเย่แจ๋หยิ่งทำไมถึงไม่อยู่ ก็ถูกองครักษ์หน้าบากใช้เท้าเตะอย่างแรงจนกระเด็นออกไปตายดีไม่ดี ยังบังเอิญไปชนเย่แจ๋หยิ่งล้มลงไปบนพื้นโดยตรงเสียงดัง “ปึง” ขึ้นมาทั้งสองฮึดฮัดขึ้นมาพร้อมกัน โม่เหลียงเฉินก็ไม่รู้ว่าไปล้มทับอะไรเข้า เสียง “ซี๊ด”ดังขึ้นมา เลือดก็พุ่งไปบนใบหน้าของเขาโดยตรงโม่เหลียงเฉินเอื้อมมือไปจับหน้าของตนเอง จากนั้นก็เพ่งสายตามองดูใกล้ๆ มันคือเลือด เลือดที่เย็นยะเยือก……83
สีหน้าเขาซีดเผือดไปในทันทีในใจรู้สึกผิดอย่างมาก กลัวเย่แจ๋หยิ่งจะเป็นอันตรายถึงชีวิต มองไปที่บาดแผลของเย่แจ๋หยิ่งด้วยสีหน้าท่าทางที่ร้อนใจเลือดที่ช่องท้องยังคงไหลออกมาต่อเนื่องไม่หยุด ราวกับว่ามันไหลออกมาได้อย่างไม่สิ้นสุด เขารีบยื่นมือไปอุดบาดแผลเอาไว้ กำลังคิดจะหาผ้ามาพันแผลให้เขากลับพบว่า มือที่ปิดแผลเอาไว้ของเขากลับไปโดนของที่ปูดขึ้นมา ลองดึงออกมาดู ดูคล้ายกับถุงเลือดถุงหนึ่ง……เย่แจ๋หยิ่งที่ถูกโม่เหลียงเฉินชนจนปวดแปลบ ห้ามไม่ให้โม่เหลียงเฉินดึงถุงเลือดออกมาเอาไว้ไม่ทัน สีหน้าท่าทางของเขาเป็นประกายแวบขึ้นมา เอื้อมมือมาแย่งกลับไปนึกไม่ถึงว่า……เสียงดัง “ซี๊ด” ขึ้นมา เลือดก็พุ่งออกมาจากถุงเลือดอีก
