เย่แจ๋หยิ่ง: “……”โม่เหลียงเฉิน: “……”หลานเยาเยาเห็นดังนั้น รีบกลั้นหัวเราะเอาไว้ เอามือก่ายหน้าผากทำหน้าเหมือนคนท้องผูกทนดูต่อไปไม่ไหวพี่ชาย!มีความเป็นมืออาชีพหน่อยได้ไหม? จะแสดงละครก็ต้องแสดงให้มันเหมือนหน่อยความแตกแบบนี้ผลกระทบแย่มากจริงๆ84
มองดู ท่าทางจื่อซีที่กลั้นหัวเราะจนใกล้จะผิดปกติไปจากเดิม แล้วมองไปทาง จื่อเฟิงที่เอาแต่ปั้นหน้าไม่แสดงอาการ กระตุกมุมปากอย่างแรงอยู่ตลอดโชคดี!องครักษ์หน้าบากหันหน้าไปทางแผ่นหลังโม่เหลียงเฉินพอดี เห็นแค่เลือดที่พุ่งออกมาเท่านั้น ไม่เห็นถุงเลือดที่โม่เหลียงเฉินดึงออกมา ยังนึกว่าโม่เหลียงเฉินทำให้เย่แจ๋หยิ่งเลือดพุ่งออกมาอีกแล้วผู้คนที่อยู่ในห้องโถง หลานเยาเยาละเลยไม่สนใจไปเลยโดยตรงเพราะพวกเขาสามารถเห็นแค่ช่วงบนของคนที่ยืนอยู่เท่านั้น“แค่กๆ!”หลานเยาเยากระแอมไอเบาๆโม่เหลียงเฉิงที่ตกอยู่ในอาการมึนงง หลังจากที่ดึงสติกลับมาแล้ว ใส่ถุงเลือดกลับไปยัง ‘บาดแผล’ ด้วยท่าทีสงบ จากนั้นก็ทำท่าทางเจ็บปวดขึ้นมาโม่เหลียงเฉินกระตุกมุมปากอย่างแรงครั้งหนึ่ง อยากหัวเราะแต่ไม่กล้าหัวเราะ เลยต้องอดกลั้นสุดชีวิตที่แท้ก็เป็นการเล่นละครเล็กๆนี่เอง!เขาจะเข้าร่วมด้วยดังนั้น เขาจึงร้องไห้โศกเศร้ารันทดเสียงดังขึ้นมาทันที: “เย่แจ๋หยิ่ง เจ้าวางใจได้ถึงแม้ต้องแลกด้วยชีวิต ข้าก็จะช่วยเจ้าออกไป จะไม่ยอมให้เจ้าตายเด็ดขาดฮือๆๆ……”ในขณะที่กล่าวอยู่นั้นเขายังใช้นิ้วจิ้มไปที่ถุงเลือด85
