สายตาทั้งหมดต่างมองไปทาง……อ๋องเย่ที่อยู่ในห้องส่วนตัวชั้นสองด้านหลังท่านหานท่านหานมองไปทางอ๋องเย่อีกครั้ง กล่าวด้วยเสียงเคารพนบนอบ“อ๋องเย่ แขกคนสำคัญในห้องส่วนตัวห้องนี้ยังไม่ได้เสนอราคา!”บังเอิญ ห้องส่วนตัวที่เย่แจ๋หยิ่งชี้ไปเป็นห้องส่วนตัวที่หลานเยาเยาอยู่พอดีท่านหานคิด เทพธิดามาที่ร้านประมูลเสินตูครั้งแรก นั่งอยู่ข้างในนานเช่นนี้แล้วเกือบทุกคนที่อยู่ที่นี่ต่างก็เสนอราคาออกมาแล้ว มีแต่นางที่ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆทำให้เขาอดรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยไม่ได้แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจก็คือ อ๋องเย่รู้อยู่แล้วว่าห้องส่วนตัวห้องนั้นไม่เสนอราคา กลับกล่าวด้วยเสียงอันแน่วแน่ว่า:“ของนางนั่นแหละ” นํ้าเสียงไม่อนุญาตให้มีข้อสงสัย จากนั้นก็เสริมขึ้นมาอีกคำ“ไม่ว่านางจะเสนอราคาเท่าไหร่ ข้าก็ยินดีจะใช้กระเป๋าพยาบาลแลกเปลี่ยนกับนาง”ทันทีที่คำพูดประโยคนี้ออกมาห้องโถงใหญ่ตกอยู่ในความโกลาหลทันทีอ๋องเย่เอาแต่ใจเด็ดขาดเช่นนี้อยู่แล้ว เพียงแต่บรรดาผู้ชมอย่างพวกเขาไม่สามารถพูดอะไรได้ทั้งนั้น มีแต่ความอิจฉาริษยาเกลียดชังเท่านั้นของของอ๋องเย่ เขาอยากจะจัดการอย่างไรก็จัดการเช่นนั้น ดังนั้นตอนนี้สายตาของทุกคนต่างพากันมองไปห้องส่วนตัวที่อ๋องเย่ชี้ไปความอยากรู้อยากเห็นของพวกเขายิ่งอยู่ก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ75
คนที่อยู่ข้างในนั้นเป็นใครกันแน่?ทำไมอ๋องเย่ถึงเลือกห้องส่วนตัวห้องนั้นในทันที และยังให้นางจะเสนอราคาตาม
