นํ้าเสียงเย็นชาเปล่งออกมาจากปากเขาทีละประโยคๆ“เจ้ารออีกนิดก็จะรู้แล้ว”หลานเยาเยาพอใจมากที่เห็นท่าทางอยากฆ่าคนของเขาตอนนี้ ริมฝีปากสีแดงเลือดยกรอยยิ้มประหลาดใจขึ้นเล็กน้อยโบกมือเบาๆ และเส้นด้ายสีเงินที่พันรอบคือจ้าวซื่ออยู่นั้นก็ถูกถอนออกไปทันทีที่ได้อิสระ จ้าวซื่อก็รีบวิ่งไปยังที่มือของนายอำเภอตงเฉาอย่างหวาดกลัวพร้อมพูดเสียงสั่นว่า:“ท่านพี่ ข้ากลัวมากเลย ท่านรีบฆ่าเขาเพื่อแก้แค้นแทนข้าเร็ว”“ได้ ข้าจะฆ่าเขา น้องวางใจได้ แต่ก่อนหน้านั้น······”นายอำเภอตงเฉามองจ้าวซื่อแว็บนึง และมีดเล่มใหญ่ในมือก็แทงเข้าไปกลางท้องของจ้าวซื่ออย่างไร้ปรานี “คนที่รู้ความลับข้านั้นล้วนแต่ต้องตาย”ถ้าหากนักฆ่าที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้ ไม่พูดออกมาว่าเขาแอบสร้างอำนาจแทนฮ่องเต้บางทีจ้าวซื่ออาจยังมีชีวิตอยู่แต่ว่า……คนนั้นได้พูดออกมาแล้ว จ้าวซื่อก็ต้องตาย“ทะ……ท่านพี่……”จากนั้นนายอำเภอตงเฉาก็ค่อยๆดึงมีดใหญ่ออก จ้าวซื่อก็ค่อยๆล้มลงไปที่พื้นนายอำเภอตงเฉากดสายตาลงไปมองการตายจ้าวซื่อโดยไม่กะพริบตา2
“แปะแปะแปะ……”หลานเยาเยาปรบมือยกใหญ่“ไม่เลว ไม่มีการไว้หน้าใครทั้งนั้น ช่างเป็นคนที่ได้รับเลือกเหมาะสมที่สุด”ฮ่องเต้และเฉิงเสี้ยงคนที่ได้รับมอบหมายให้ไปทำภารกิจนั้นช่างจิตใจโหดร้าย เกรงว่าจ้าวซื่อเองก็คงไม่เคยคิด ว่าตนเองจะต้องมาตายในนํ้ามือของลูกพี่ลูกน้องของตัวเองนางตั้งใจพูดความลับของนายอำเภอตงเฉาออกมา จากนั้นก็ตั้งใจปล่อยจ้าว
