ซื่อเพราะนางรู้ว่ายังไงจ้าวซื่อก็ต้องตายด้วยนํ้ามือของนายอำเภอตงเฉาแต่สิ่งที่ทำให้นางแปลกใจก็คือ นายอำเภอตงเฉานั้นลงมืออย่างไร้ปรานีแม้แต่คำสั่งเสียก็ไม่ปล่อยให้จ้าวซื่อได้พูด นั่นเป็นผู้หญิงที่นอนร่วมเรียงเคียงหมอนกับเขามาไม่กี่วันนี้เองนะ!คิดไม่ถึงว่าจะไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย นี่มันเป็นการฆ่าได้อย่างเลือดเย็นใครจะรู้……สายตาที่ปกคลุมไปด้วยความร้ายกาจของนายอำเภอตงเฉามองไปยังนางทันที:“นางตายไปแล้ว ที่นี้ก็ตาเจ้าแล้ว”เขายกมีดใหญ่ที่ยังมีเลือดหยดอยู่ขึ้นมาทางหลานเยาเยา จากนั้นก็พุ่งไปยังนางพร้อมตะโกนเสียงดังหลานเยาเยาแฉลบตัวหลบมีดที่ฟันมาของนายอำเภอตงเฉาด้วยความรวดเร็วร่างกายที่เบาหวิวพันรอบเสาต้นหนึ่งของศาลา จากนั้นก็บินมายังอีกฝั่งหนึ่งของศาลาความเร็วนั้นเร็วมากจนนายอำเภอตงเฉายังตื่นตะลึง3
แต่นายอำเภอตงเฉาในตอนนี้โกรธจัด ในใจของเขามีเพียงความคิดเดียวก็คือฆ่านักฆ่าผู้นั้นที่รู้ความลับเขาน่าเสียดาย……ภายใต้การโจมตีของเขานั้น หลานเยาเยาก็ยังคงไม่ได้รับความเสียหายอะไรเลยรอจนกระทั่งเขาโบกมีดใหญ่จนเหนื่อย ลมหายใจของหลานเยาเยาก็ยังไม่เปลี่ยนไปเลยเมื่อรู้ว่าเจอกับคนที่รับมือได้ยาก ทั้งยังมีศิลปะการต่อสู้ที่เหนือกว่าตนเอง เขาจึงไม่สามารถใช้ความรุนแรงปะทะความรุนแรงได้ดังนั้น!แววตาดูถูกในสายตาของนายอำเภอตงเฉาก็เก็บหายไปเขาเอาสายตามองไปยังเหล่าลูกน้องที่ยืนอยู่ตรงระเบียง พร้อมส่งสายตาให้พวกเขา ลูก
