ร……ใครอยู่ตรงนั้น?”นายอำเภอตงเฉาเบิกตากว้าง มองไปรอบๆอย่างรวดเร็ว มองหนึ่งครั้ง สองครั้งสามครั้ง……ไม่รู้ว่ามองไปกี่รอบ ร่างกายหมุนไปรอบๆสองสามครั้ง แต่ก็ไม่ได้เห็นร่างสีแดงนั่นเขาค่อยๆตื่นตระหนกเป็นนาง!นักฆ่าคนนั้นนักฆ่าคนนั้นต้องมาแล้วแน่ๆไม่ได้ เขาไม่สามารถมานั่งรอความตายที่นี่ได้แต่ในตอนนี้คิดจะอยากวิ่งไปยังประตูเมืองหลวงก็ไม่ทันเสียแล้ว เขาจะต้องคิดหาวิธีให้ตนเองรอดชีวิต“แซ่บ……”เสียงดังชัดขึ้นอีกครั้ง7
นายอำเภอตงเฉารีบหันไปมองทางต้นเสียง สายตาหวาดกลัวมองจ้องไปยังทิศทางนั้น คอที่แห้งฝืดกลืนนํ้าลายไม่หยุดสองมือกำมีดใหญ่ไว้แน่น สุดท้ายก็ตะโกนเสียงดังออกมาว่า:“เจ้าออกมาสิ! ข้ารู้นะว่าเป็นเจ้า”ทันทีที่สิ้นเสียงก็มีร่างสีแดงลอยออกมาจากกลางป่าทันที และลงมาอยู่ตรงหน้าเขาห่างออกไปเพียงแค่ห้าก้าว“เจ้าเป็นใครกันแน่?”“จะรีบร้อนไปทำไม? ก่อนเจ้าตายจะต้องบอกให้เจ้ารู้อยู่แล้ว”ความดุดันออกมาจากริมฝีปากแดงของหลานเยาเยา เดินเข้ามาใกล้นายอำเภอตงเฉาทีละก้าว ละก้าว มีรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากจากแรงกดดันของนาง นายอำเภอตงเฉาก็ถอยไปทีละก้าว ละก้าวมีเสียงดัก “ติ๊ก”หยดเหงื่อตกลงมาจากคางของนายอำเภอตงเฉาลงสู่พื้น ยังไม่ซึมลงดินนายอำเภอตงเฉาก็กลืนนํ้าลายอีกหลายครั้งราวกับเหมือนมีความกล้าหาญขึ้นมาในใจอย่างมาก ในมือก็บีบมีดใหญ่ไว้แน่นและตะโกนออกมา พุ่งไปฟันหลานเยาเยา
8
