ยยิ้มเลือดเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากนาง ขณะมองร่างที่บินหนีไปอย่างรวดเร็ว5
คิดหนีเหรอ?ไม่มีทางเสียหรอก!ดังนั้น หลานเยาเยาแตะปลายนิ้วเท้าเบาๆ ออกจากศาลาชีลีที่กลายเป็นภาพหลังของการต่อสู้อย่างดุเดือด และมุ่งหน้าไล่ตามไปยังทิศทางที่นายอำเภอตงเฉาหนีบนเส้นทางลงเขาขนาดใหญ่นั้นอ้างว้าง ไม่มีผู้คนสัญจรแม้แต่คนเดียวมีเพียงชายกลางคนไว้หนวดเครา สวมชุดทหาร ร่างกายอ้วนเทอะทะ เขาทั้งบินทั้งวิ่ง เหมือนกับทหารที่รีบเร่งไปส่งข่าว มุ่งหน้าไปยังประตูตะวันออกของเมืองหลวงหน้าอกขึ้นลงไม่มั่นคง……เสียงหายใจหนักๆ……พร้อมกับยังมีเสียง “ตึ้งๆๆ”สองเท้ายํ่าไปไม่หยุด……ไม่รู้ว่าวิ่งไปนานเท่าไหร่ ร่างของชายวัยกลางคนก็มีเหงื่อท่วมตัว และประตูตะวันออกของเมืองหลวงก็ค่อยๆปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขาแม้จะยังอยู่ห่างออกไปไกลมากๆ แต่ก็นับว่าเห็นความหวังแล้วแต่เขาเหนื่อยเกินไป จนแทบจะวิ่งไม่ออกจึงทำได้เพียงมองสำรวจรอบๆอย่างระมัดระวัง หลังจากที่แน่ใจแล้วว่าไม่มีอันตราย ถึงจะหาที่อำพรางเพื่อพักผ่อน“พู่ว……พู่ว……”เสียงหอบหายใจเฮือกใหญ่ ถี่เร็วออกมาจากจมูกชายวัยกลางคน สูดเข้าไป แล้วก็พ่นออกมาเขาคือนายอำเภอตงเฉาที่เพิ่งวิ่งหนีออกมาจากศาลาชีลี6
บนหน้าผากเขามีเหงื่อเม็ดใหญ่ แต่เขาก็ไม่กล้าหยุดนานนัก หลังจากที่เขาผ่อนคลายลงบ้างแล้ว ก็คิดจะยืนขึ้น เพื่อมุ่งไปยังปากประตูเมืองใครจะรู้……มีเสียงดัง “แซ่บ”ดูเหมือนเป็นเสียงของใบไม้แห้งถูกเหยียบ“ใค
