“เหอะ ผู้ที่พยายามจะวางยาฆ่าท่านแม่ของข้าอยู่หลายครั้งหลายหน ทั้งยังแอบลักลอบทำลายชื่อเสียงของนางอีกหลังจากที่ท่านแม่ของข้าสูญเสียความโปรดปรานไป เจ้าก็แสร้งทำเป็นตีสนิทกับท่านแม่ พอนางได้รับบาดเจ็บสาหัส เจ้าก็ทำการขโมยพิณกู่ฉินจื่อหลิงแล้ววางยาพิษให้กับนางอีก ให้นางค่อยๆตายไปอย่างทุรนทุราย หากท่านแม่ที่อยู่ในปรโลกได้เห็นเหตุการณ์ในตอนนี้ คงจะปรบมือชื่นชม”หลานเยาเยาหัวเราะเยาะกับท่าทางที่น่าสมเพชของจ้าวซื่อทำเหมือนนางเป็นคนโง่เขลา คิดว่านางไม่รู้เรื่องอะไรเลยงั้นหรือ？ทันใดนั้น จ้าวซื่อก็ถึงกับตัวอ่อนลงไปกับพื้นที่แท้หลานเยาเยารู้ทุกสิ่ง ต่อให้นางจะแสร้งทำตัวน่าสงสารก็ไร้ประโยชน์ก่อนที่จะแสดงธาตุแท้ออกมา แล้วกัดฟันพูด“หลานเยาเยา เจ้ารู้แล้วจะทำสิ่งใดได้？มารดาของเจ้าก็ได้ตายไปแล้ว ไม่สามารถฟื้นคืนกลับมาได้อีกแล้ว ถึงอย่างนั้นมีอีกเรื่องหนึ่งที่เจ้าคงยังไม่รู้สินะ？”“เรื่องอะไร？”หลานเยาเยาบิดเคี้ยวเล็กน้อยดูจากสีหน้าของจ้าวซื่อแล้ว เรื่องที่นางจะพูดต้องไม่ใช่เรื่องดีอะไรเป็นแน่“ก็คือแม่แพศยาที่สมควรตายคนนั้นของเข้า เดิมทีก็เป็นเพียงอนุภรรยาตํ่าต้อยที่มีวิชาการรักษาเท่านั้น คิดว่าตัวเองมีตำแหน่งสูงส่งเพียงเพราะรักษาอาการป่วยของไทเฮา แล้วริอาจจะให้เจ้ามั่นหมายกับองค์รัชทายาท น่าเสียดาย นางกลับถึงที่ตายอย่างไม่รู้ตัว ที่ไทเฮาทรงทำเช่นนี้ ก็เพียงเพื่อที่จะได้ครอบครองพิณกู่ฉุนจื่อหลิง1543
เท
