“จำผิด？”หลานเยาเยากระตุกยิ้มอีกครั้ง ก่อนจะพูดอย่างเฉยเมย：“หากจำผู้ที่ฆ่ามารดาของตัวเองผิดไป เทพธิดาอย่างข้าก็ยอมที่จะควักลูกตาตัวเอง”นางแทนตัวเองว่าเทพธิดา เพราะว่านางรู้ว่าจ้าวซื่อได้รู้อยู่แล้วว่านางเป็นใคร ด้วยสัญลักษณ์ลายดอกไม้เป็นสัญลักษณ์ของเมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเทพธิดา ใจของจ้าวซื่อก็สั่นสะท้าน รีบคุกเข่าลงกับพื้นทันที“หม่อมฉันถวายบังคมเทพธิดา หม่อมฉันเป็นเพียงหญิงสามัญชนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น รับผิดชอบในหน้าที่อย่างสมํ่าเสมอไม่เคยกระทำสิ่งที่ไม่เหมาะสมมาก่อนยิ่งอย่าพูดถึงเรื่องฆ่าคนเลย เทพธิดาคงจะจำผิดคนแล้วเป็นแน่ เทพธิดาโปรดรบทราบด้วย”ไม่ฆ่าคน？นั่นมันเสแสร้งทั้งนั้นจ้าวซื่อรู้ตัวดีว่าฆ่าคนไปมากมาย ซึ่งนางฆ่าไปแล้วกี่คนนั้น นิ้วมือของนางก็นับได้ไม่หมดแต่ส่วนมากที่นางฆ่าเยอะที่สุดก็คือเหล่านางบำเรอที่ไม่เชื่อฟัง และนางกำนัลสองสามคนที่ริอาจจะมาแก่งแย่งชิงดีแต่ว่าเรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องในจวนแม่ทัพสำหรับคนภายนอก……นางไม่เคยฆ่ามาก่อน1536
นางเคยแต่จะรังแกกดขี่ผู้ที่อ่อนแอกว่า แต่นางไม่เคยกล้าที่จะรุกรานผู้ที่มีตำแหน่งสูงกว่านางเลย แล้วจะนับประสาอะไรกับฆ่าคนเล่านี่ถือว่าเป็นการปรักปรำนางเทพธิดาตำแหน่งอันสูงส่งเช่นนี้ มารดาของนางต้องไม่ใช่เพียงแค่คนธรรมดาแน่ไม่เคยแม้แต่จะพบหน้า แล้วนับอะไรกับการฆ่า นางไม่ได้มีความกล้านั้นหรอก“ฉูโหล ชื่อนี้น่าจะยังคงอยู่ในความทรงจำของท่านบ้าง？”
