ฉูโหล ฉูซื่อ อนุภรยาที่ไม่ได้เป็นที่โปรดปราน ก็คือมารดาของนาง( ฉูซื่อหมายถึง คนที่แซ่ฉู ในสมัยโบราณจีน มักจะเรียกผู้หญิงที่ว่าคนที่แซ่แซ่ใด เพราะผู้หญิงฐานะไม่สูง)“อะไรกัน？เจ้าหมายถึงนางแพศยาคนนั้น……”“ป๊าบ……”สำหรับฉูโหล จ้าวซื่อนั้นเกลียดนางจนเข้ากระดูกดำในเวลานั้นรูปลักษณ์ของฉูโหลนั้นน่ายั่วยวน จนทำให้หลานเฉินมู๋หลงใหลในตัวนางอย่างโงหัวไม่ขึ้น ถึงแม้จะเป็นเพียงอรุภรรยา แต่ก็ให้กำเนิดลูกสาวออกมา ทั้งยังได้หมั้นหมายกับองค์รัชทายาทอีกด้วยเหตุใดเป็นอนุภรรยาเหมือนกัน แต่ฉูโหลกลับได้มีชีวิตที่รุ่งโรจน์เช่นนั้น？นางคิดว่าตัวเองนั้นมีดีทั้งความสามารถและหน้าตา เหตุใดถึงได้ถูกกดขี่อยู่อย่างนั้น？จากนั้นนางได้ลงมือกับฉูโหลหลายต่อหลายครั้งแต่ก็ไม่เคยสำเร็จ จนนางเกิดความเกลียดชังอย่างมากมาย เกลียดจนอยากที่จะลอกผิวหนังของฉูโหลออกมา1537
ทว่าต่อมานางก็ได้โอกาส……แต่ว่า ฉูโหลไม่ได้หลานเยาเยาลูกสาวเพียงคนเดียวหรอกหรือ？หลังจากถูกเทพธิดาตบเข้าไปอย่างรุนแรง จ้าวซื่อที่สติหายไปเดินโซซัดโซเซถอยหลังไปก้าวก่อนจะยืนอย่างมั่นคงได้นางลูบใบหน้าที่บวมเบ่งขึ้นมา พร้อมกลิ่นคาวในปาก แล้วเลือดก็ไหลออกมาจากมุมปากนางทั้งความตกใจ ความกลัว ผสมด้วยความไม่เข้าใจ นางจึงถามออกมาเสียงอ่อนๆ“อนุภรรยาฉูมีเพียงลูกสาวคนเดียวอย่างหลานเยาเยาเท่านั้น แล้วเจ้าจะ ······”คำพูดจากนั้น จ้าวซื่อไม่กล้าที่จะพูดออกมา เพราะนางได้คิดไว้แล้วว่า
