จิ่นเอ๋อจนตาย เจ้าทำให้จิ่นเอ๋อของข้าต้องตาย เจ้าต้องเอาชีวิตนางแลกคืนมาให้ข้าหลานเยาเยา ดีที่สุดคือเจ้าข้าตัวตายตรงนี้เสีย ไม่เช่นนั้นข้าจะให้ตายได้อย่างไม่สงบเหมือนแม่ของเจ้าแพศยาคนนั้น”จ้าวซื่อยิ้มขึ้นมา ดวงตาเต็มไปด้วยความขมขื่น1540
หลานเยาเยามองไปยังจ้าวซื่อราวกับคนโง่เขลาไม่รู้ว่านางเอาความกล้าจากแห่งใดถึงได้พูดเช่นนี้ออกมา แต่ว่าอ้าปากก็แพศยาหุบปากก็แพศยา ดูแล้วจ้าวซื่อจะไม่ต้องการปากอันนี้แล้ว“ช่างเป็นนํ้าเสียงที่โอ้อวดยิ่งนัก ในเมื่อปากไม่บริสุทธิ์เช่นนี้ ข้าให้ท่านหุบปากคงจะดีกว่า ”หลานเยาเยาบีบเข็มเงินสองเล่มในมือเบาๆ ยังไม่ทันได้ลงมือ จ้าวซื่อก็ชิงลงมือก่อนเสียแล้วจ้าวซื่อกำหมัดขึ้นแล้วตรงไปยังใบหน้าของนาง ราวกับว่าหวังจะฆ่านางด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว จ้าวซื่อทะเยอทะยานที่จะเอาชนะ ดังกับว่าอีกเพียงครู่เดียวหลานเยาเยาก็จะตายในกำมือของนาง มุมปากจึงได้กระตุกขึ้นอย่างโหดเหี้ยมกลับคิดไม่ถึง……หลานเยาเยาหลบการโจมตีของนางได้อย่างง่ายดาย“เจ้า……”“ท่านลืมไปแล้วหรือว่าข้าคือผู้ใด？”หลานเยาเยาเหลือบไปมองยังนาง ก่อนที่จะสะบัดเข็มเงินสองเล่มในมือพุ่งออกแทงข้อมือทั้งสองของจ้าวซื่อ“อ๊า……”นางร้องโหยหวนอย่างทรมาน ทันใดนั้นมือทั้งสองก็ไม่สามารถที่จะขยับได้อีกจ้าวซื่อดิ้นรนอยู่นาน ก็พบว่ามือทั้งสองราวกับถูกตัดออกไปแล้วอย่างนั้น ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะขยับเลยสักนิด และแววตาอันโหดเหี้ยมของนา
