ยความรู้สึกว่ากำลังได้เจอเรื่องใหญ่แล้วหลังจากที่ได้ยินงานที่หลานเยาเยาจัดเตรียมให้พวกเขาไปทำแล้ว ทั้งสองก็ถึงกับร้องไห้อย่างไร้นํ้าตางานของพวกเขาก็คือให้พวกเขาทั้งสองแสร้งทำเป็นเข้าไปอยู่ในหมู่บ้าน ตรวจนับจำนวนคนที่อยู่ในนั้นว่ามีเท่าไหร่กันแน่ จากนั้นรอให้พวกเขาออกมาแล้วค่อยคิดแผนโจมตีหมู่บ้านอีกทีเมื่อเห็นสีหน้าของพวกเขา หลานเยาเยาก็กระแอมออกมาเบาๆ จากนั้นก็ลูบจมูกตัวเองแล้วยิ้มบางๆ“แค่กๆ กลัวอะไรกัน？ก็แค่ให้พวกเจ้าเข้าไปสำรวจความจริงในนั้นเองไม่ใช่หรือไร？ไม่ได้ส่งพวกเจ้าไปลานประหารเสียหน่อย อีกอย่างนี่คือภารกิจอย่างหนึ่งที่พวก1530
เจ้าต้องทำเมื่อเข้าสู่สำนักหงอี ฟังให้ดี ไม่มีปัญหาเกิดขึ้นแน่นอน เพียงแค่ทำให้สำเร็จก็พอแล้ว”นํ้าเสียงราวกับกำลังเล้าโลมเด็กน้อยเสียอย่างนั้นยู่หลิวซูและถิงเมี่ยนก็ยิ่งใจไม่นิ่งขึ้นมาพูดจบ หลานเยาเยาก็เห็นคนที่อยู่ด้านหลังของยู่หลิวซูและถิงเมี่ยนกำลังปิดปากหัวเราะ ให้ความรู้สึกราวกับเป็นที่เคยเจอประสบการณ์นี้มาก่อน นางจึงรีบถลึงตาใส่พวกเขา พวกเขาจึงหันหลังไปอย่างว่าง่ายแล้วแบหัวเราะต่อไปยู่หลิวซูและถิงเมี่ยนที่ไม่เข้าใจ รู้สึกถึงบรรยากาศที่แปลกๆไปอย่างกะทันหัน แต่ก็พูดไม่ออกมามันแปลกตรงไหน พอหันหลังกลับไปมองคนที่อยู่ข้างหลัง คนที่อยู่ข้างหลังก็รีบหันหน้ากลับมาแล้วจ้องมองพวกเขาอย่างจริงจังราวกับว่างานที่เทพธิดามอบหมายให้กับพวกเขานั้นไม่มีอะไรผิดปกติเม
