ทุกคนต่างก็มีสีหน้าที่หม่นหมองหลังจากที่มองเห็นนาง แต่ละคนก็กวาดสายตาไปมองทางอื่นแทน ราวกับไม่อยากจะสนใจเสียอย่างนั้นนางเดินไปยังพวกเขา แล้วพยายามที่จะสบตากับพวกเขา แต่พวกเขากลับทำท่าเมินใส่นาง พอนางหันไปทางอื่น พวกเขาก็หันหน้ามาจ้องนาง ราวกับว่ากลัวว่านางจะเดินจากไปอย่างนั้นหลานเยาเยอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างเจื่อนๆ จากนั้นก็มีความคิดแวบขึ้นมาแล้วนางก็ตะโกนใส่หลังของเหล่าผู้เฒ่า：“ตาเฒ่าเย่น เป็นท่านจริงด้วย！ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร？”ตาเฒ่าเย่น？ที่นังเด็กนี่เรียกคือท่านอัครมหาเสนาบดีแห่งราชวงศ์เก่า？เหล่าผู้เฒ่าพวกนั้นรีบหันหลังกลับมาทันทีโดยที่ไม่ได้ดูให้ชัดเจนว่ามีคนอยู่ไม่แต่กลับกุมมือคารวะพร้อมกันเสียแล้ว：“คารวะท่านอัครมหาเสนาบดี”ผ่านไปครู่หนึ่งไม่มีผู้ใดตอบกลับ พวกเขาถึงค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาทีละคนๆ ก็เห็นเพียงหลานเยาเยาที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา ด้วยสีหน้าที่เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ได้ยิ้มหลังจากที่พวกเขารู้ตัวว่าถูกหลอกเข้าแล้ว แต่ละคนก็ทั้งโกรธทั้งอับอาย สุดท้ายจึงทำได้เพียงกลอกตาใส่หลานเยาเยา1522
“พอแล้ว อย่าโกรธเลยๆ ที่ข้าทำเช่นนี้เพื่อที่จะให้พวกท่านสนใจข้าเท่านั้น！”“หื้ม ในตอนที่ตาเฒ่าอย่างพวกเราถูกไฟไหม้ เจ้าออกไปเสพสำราญที่ไหนแล้วหล่ะ？ถ้าไม่ใช่เพราะว่าโชคดีหนีออกมาได้ เจ้าคงจะไม่ได้เจอพวกเราแล้ว พอกลับมาก็ไม่รู้จักมาถามไถ่พวกเราก่อน รู้จักแต่ไปหาเจ้าเด็กเย็นหงนั่น พวกข้าไม่รู้
