เขาก็เบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว เขามีความรู้สึกราวกับว่างูตัวนั้นได้หาเจอทางเข้าแล้ว และกำลังจะเข้าไปในร่างกายของเขา เขาจึงรีบตะโกนออกมาอย่างสุดชีวิต“ข้าพูด ข้าจะพูดหมดเลย ขอร้องท่านได้โปรดปล่อยข้าเถอะ รีบปล่อยข้า ข้าจะพูดทุกอย่าง ……”“เร็วเข้า ข้าขอร้องท่าน ข้าจะพูดทุกอย่างจริงๆ ข้าไม่อยากตายเช่นนี้ ได้โปรด……”มองดูมือสังหารตะโกนออกมาอย่างสุดชีวิต จื่อซีที่ยืนอยู่ด้านหลังของหลานเยาเยา ก็อดไม่ได้ที่จะมองไปยังคุณหนูของตัวเองด้วยความสงสัยเขาพูดด้วยความสงสัย：“คุณหนู ยานั่นเป็นยาผงที่สามารถดึงดูดแมลงได้จริงหรือ？”ทั้งที่แท้จริงแล้วบนร่างกายของมือสังหารไม่ได้มีสิ่งใดเลย แต่เอากลับดิ้นรนอย่างเอาเป็นเอาตาย ด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขีด ราวกับว่าเขาได้พบเห็นกับเรื่องที่น่าหวาดกลัวอย่างมาก ……ได้ยินเช่นนั้น！มุมปากของหลานเยาเยาก็กระตุกขึ้นหันหน้าไปมองจื่อซีเล็กน้อย แล้วพูดออกมาอย่างสงบนิ่ง：“เจ้าคิดว่าอย่างไรหล่ะ？”“ถ้าให้ข้าน้อยพูด นี่คงจะเป็นยาหลอนประสาท”1515
เขาอยู่ข้างกายหลานเยาเยามาได้หลายปี ทักษะวิชาการรักษาการก้าวหน้าไปไม่น้อย สำหรับยาหลอนประสาทเช่นนี้ มีหรือที่เขาจะมองไม่ออก“เจ้าอยากจะลองหรือไม่？ข้าจะได้เห็นว่า ความกลัวที่อยู่ในจิตใจของเจ้าคือสิ่งใด？”หลานเยาเยาเลิกคิ้ว มองไปยังจื่อซีอย่างจริงจังจื่อซีที่ได้ยินเช่นนั้นก็รีบสะบัดมือ“ไม่เอาไม่เอา”ถึงแม้เขาจะไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เขากลัวที่สุดคืออะ
