จื่อซีและจื่อเฟิงรู้สึกถึงความผิดปกติของนาง จึงรีบหันไปมองยังทิศทางที่สายตาของจ้องไป สังเกตอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง แต่กลับไม่พบความผิดแปลกอะไรจื่อซีหันไปถามโดยอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว“คุณหนูท่านเป็นอะไรไป？มีสิ่งใดผิดปกติงั้นหรือ？”“เมื่อสักครู่นี้พวกเจ้าเห็นคนอยู่ตรงนั้นหรือไม่？”หลานเยาเยาไม่มั่นใจกับเงาที่ได้เห็นเมื่อสักครู่นี้ เพราะมันเป็นเพียงภาพที่แวบผ่านไป ซึ่งเห็นมันจากแสงภายนอกอีกต่างหาก“ไม่เห็นขอรับ！”หลังจากที่จื่อซีตอบกลับไป เขาก็ได้หันกลับไปมองยังต้นไม้โบราณอย่างละเอียดอีกครั้ง พร้อมทั้งสำรวจไปยังบริเวณโดยรอบ แต่ก็ยังไม่พบความผิดปกติใดๆแม้แต่จื่อเฟิงเองก็ได้แต่ส่ายหย้าอย่างสงสัยเขาเองก็ไม่เห็นความผิดปกติอันใด“จื่อซี เจ้าเข้าไปในคุกมืดกับข้า จื่อเฟิงเจ้าไปให้คนในตำหนักเพิ่มการคุ้มกันให้มากขึ้น และคืนนี้ให้เฝ้าระวังห้องของเหล่าตาเฒ่าและเย็นหงเอาไว้ พอฟ้าสาง เจ้าค่อยไปพักผ่อน”จู่ๆนางก็เกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมา ราวกับว่าคํ่าคืนนี้จะต้องมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น“รับทราบ！”จื่อเฟิงรับคำสั่งแล้วก็จากไป1508
ทันใดนั้นจื่อซีก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ถูกเกี่ยวกับท่าทางที่ตื่นตัวของหลานเยาเยาคุณหนูไม่เคยที่จะประหม่าเช่นนี้มาก่อน ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นท่าทางระมัดระวังตัวของนาง อีกทั้งคิ้วของนางก็ขมวดจนเห็นความกังวลนี่จะเกิดเรื่องขึ้นจริงๆเช่นนั้นหรือ？เมื่อมายังคุกมืดชาย
