จักเจ้า”“ใช่ พวกเราไม่รู้จักเจ้า”“ต่อให้เจ้าจะทำอาหารแสนอร่อยให้พวกข้า มอบเงินจำนวนมากมายให้พวกข้าหรือจะพาพวกข้าออกไปเสพสุขสำราญ พวกเราก็ไม่อภัยให้เจ้าหรอก”“ใช่ ถูกต้องแล้ว สิ่งที่พวกเขาพูด ก็คือสิ่งที่ข้าจะพูด”“······”หลานเยาเยาถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก จึงทำได้เพียงดึงยิ้มเอาไว้เท่านั้นเอ๊ะ！จำได้ว่าเมื่อก่อนตอนอยู่ที่ต้นบุพเพ พวกเขาได้รับบาดเจ็บแล้วต้องรักษาตัวอยู่ในตำหนัก พวกเขาได้ขอให้นางทำอาหารให้พวกเขากิน เวลาออกไปข้างนอกก็ต้องให้มีของอร่อยกลับมาด้วย ทั้งยังบอกอีกว่าเช่นนี้ถึงจะช่วยรักษาแผลของพวกเขาได้นางเอือมระอาอย่างมาก แต่ทว่านางได้ชินชากับท่าทีเช่นนี้ของพวกเขาไปแล้วและนางเองก็มีความสุขที่ได้ทำอาหารให้พวกเขาได้กิน“ได้ๆๆ พวกท่านอยากกินอะไร รีบสั่งมาเถอะ ข้าทำให้ก็พอแล้ว”หลานเยาเยาเริ่มประนีประนอม“มาๆๆ อาหารที่จะต้องทำอยู่ในนี้แล้ว มีไม่มาก ไม่ต้องกังวลไป เจ้าสำนัก เจ้าค่อยๆศึกษาดูไปแล้วกัน”1523
หนึ่งในตาเฒ่าหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ ดูแล้วเหมือนจะเล็กมากแต่พอเปิดออกมาดูหลานเยาเยาก็ถึงกับเบิกตากว้างกระดาษแผ่นนี้เล็กตรงส่วนไหนกัน？กระดาษแผ่นนี้พอคลี่ออกมาแล้วมันมีความใหญ่เท่ากับกระดาษ A4 โดยในกระดาษอย่างเต็มไปด้วยชื่อเมนูอาหาร ซึ่งหมึกที่ใช้เขียนยังไม่ทันได้แห้งเลยด้วยซํ้าเหล่าตาเฒ่าคงจะเขียนมันเมนูอาหารเสร็จแล้วจึงค่อยมาหานางสินะอาหารแต่ละจานคงจะใช้เงินอย่างน้อยสองสา
