มตำลึงสิท่า？อาหารเยอะขนาดนั้น คงจะไม่ใช้เพียงไม่กี่สิบตำลึงแต่อาจถึงร้อยตำลึงเลยสินะ？จู่ๆก็รู้สึกเจ็บเนื้อเจ็บตัวขึ้นมา……หลานเยาเยาพ่นลมหายใจออกมาอย่างหนักแล้วปลอบใจตัวเองอย่างเงียบๆ：ไม่โกรธต้องไม่โกรธ ก็แค่ทำอาหารไม่กี่อย่างเท่านั้น ไม่ได้ใช้เงินมากมาย ต้องใจกว้างสักหน่อยต้องมีความเคารพต่อผู้อาวุโสกว่า……นางหายใจเข้าลึก ๆ สองสามครั้งไปมา“ก็ได้！วันมะรืนข้าค่อยทำให้พวกท่านแล้วกัน พรุ่งนี้ข้ามีธุระสำคัญต้องไปจัดการ”วิธีการที่จะให้ไม่เจ็บปวดใจเรื่องเงินก็มีเพียงการทำใจมีสติฮ่องเต้ทรงซุกซนเพียงนี้ หากไม่เล่นงานนางเสียหน่อย แล้วจะตัดความเกลียดชังในใจได้อย่างไร？1524
“ไม่ได้ ต้องพรุ่งนี้เท่านั้น”เหล่าตาเฒ่าคัดค้านทันที แล้วหนึ่งในพวกเขาก็พูดขึ้นมา，“เจ้าต้องอยู่ที่ตำหนักทำอาหารเท่านั้น พวกเราอดอู้อยู่แต่ในตำหนักจนจะขึ้นราอยู่แล้ว เจ้ามีธุระอันใดต้องทำ ให้พวกเราไปจัดการให้แล้วกัน”พวกเขารู้ว่าหลานเยาเยาจะทำอะไรมีคนมาสังหารคนของนางถึงตำหนัก หากนางอยู่อยู่นิ่งได้ก็คงไม่ใช่หลานเยาเยาเสียแล้วอีกอย่างบาดแผลของพวกเขานั้นดีขึ้นอย่างรวดเร็ว หลังจากที่บาดแผลหายดีแล้วพวกเขาได้แต่อยู่เฉยๆไม่มีการงานต้องทำ เฝ้ารอคอยว่าจะมีเรื่องดีๆให้ได้ทำตอนนี้ก็กำลังพอดีเลย ให้เจ้าสำนักทำอาหารไป ส่วนพวกเขาออกไปจัดการธุระเที่ยวเล่น จะดีแค่ไหนเชียว！“พวกท่านแน่ใจหรือ？”หลานเยาเยาสงสัย“แน่นอน เรื่องน่าสนุกเช่นนั้น พวกเราจะไ
