ม่ไปได้อย่างไร？”“ใช่แล้ว ควรที่จะได้ขยับกล้ามเนื้อบ้างแล้ว”“หรือไม่อย่างนั้น ตอนนี้เจ้าก็ไปจัดการทำอาหารให้เสร็จ คาดการณ์แล้วพรุ่งนี้เช้าเจ้าน่าจะทำอาหารได้เพียงพอให้พวกข้ากินแล้ว พอพวกเรากินอิ่มก็พร้อมออกเดินทาง”“……”เอ่อตาเฒ่าคนข้างหลังนี้ เหตุใดท่านถึงได้พูดไม่เป็นมงคลเท่าไหร่นัก？1525
หลานเยาเยาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้า ：“พวกท่านไป ข้าก็หวังใจได้แน่นอน แต่ถ้าเอาแต่ให้พวกท่านไป แล้วสมาชิกใหม่ที่เพิ่งเข้ามาก็ไม่มีโอกาสที่จะได้แสดงความสามารถแล้วนั่นสิ？”เหล่าตาเฒ่าคิดไปคิดมา ก็ค่อยๆพยักหน้า เพราะว่าเจ้าสำนักพูดได้ถูกต้องที่สุด！ดังนั้นท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้ออกไปทำอะไรดังเดิม ยังคงต้องอยู่ช่วยปกป้องคุ้มกันตำหนักเอาไว้ ดังเช่นวันนี้ที่มีมือสังหรณ์บุกเข้ามาในตำหนัก พวกเขาไม่เพียงแต่ไม่รู้เรื่อง แต่ยังถูกวางเพลิงอีกต่างหาก นี่ถือเป็นเรื่องอัปยศอันใหญ่หลวงเลยที่เดียว！ดังนั้นก่อนหน้านี้พวกเขาถึงได้พยายามที่จะออกไปทำงานหลังจากที่รู้ว่าไม่อาจออกไปได้ พวกเขาจึงต้องทำตัวดีๆอยู่ในตำหนักเสียแล้วในวันถัดมาหลานเยาเยาอาศัยประสบการณ์ในการเผชิญกับโลกภายนอก จึงเรียกยู่หลิวซูและถิงเมี่ยนมา พร้อมด้วยคนของสำนักหงอีพอรุ่งเช้าพวกเขาก็เดินทางไปยังเนินเขาอันอยู่ห่างไกลจากเมืองหลวง หลานเยาเยาไปยืนบนยอดเนินที่สูงที่สุด มองลงมายังควันไฟที่ฟุ้งลอยขึ้นมาจากหมู่บ้านด้านล่างด้วยสายตาที่เย็นชายู่หลิว
