ะไรกันอยู่หลานเยาเยาเดินก้าวไปด้านหน้า ด้วยสีหน้าที่คิ้วขมวดอย่างอดไม่ได้พวกเขา！หานแส ป่ายเม่ยเซิงแล้วก็ซาหมั่นเฉิงตั้งแต่หลังจากที่ไม่ได้ซาหมั่นเฉิงเข้าครัวทำอาหาร นางก็ไม่ได้เห็นเงาของเขาอีกเลย หรือแม้จะสั่งให้เขาออกไปทำธุระแทนนางก็ไม่เคยได้รับข้อมูลใดๆมาเลยส่วนป่ายเหม่ยเซิงนั้นยิ่งหนักกว่า คือบอกว่ามาเพื่อช่วยเหลือนาง แต่กลับทำตัวลึกลับ นานๆทีกว่าจะได้เห็นหน้าครั้งหนึ่งและส่วนหานแสนั้น ตั้งแต่หลังที่ฝ่ายของยิงจวนได้พบกับเขาเข้า เขาก็ไม่เคยมาให้นางได้พบหน้าอีกเลยวันนี้เมื่อได้พบหน้ากันอีกครั้ง นอกจากแววตาที่ดูลึกลํ้าขึ้นเล็กน้อย อย่างอื่นก็ไม่ได้แตกต่างไปจากปกติหลังจากที่ทั้งสามหันมาเจอนาง ต่างก็พากันจ้องมองมายังตัวนางหานแสยังคงยิ้มด้วยรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ ส่วนซาหมั่นเฉิงและป่ายเหม่ยเซิงนั้นทำเพียงพยักหน้าเล็กน้อยจากนั้นก็กุมมือคารวะต่อหานแสพร้อมกันก่อนที่จะบินออกไป1495
หืม？หานแสเจ้าของเรือแห่งความสิ้นหวังคนนี้ ให้พวกเขาทำเรื่องไม่ดีอะไรอีกแล้ว？หลานเยาเยาเดินตรงไปยังพวกเขา ด้วยสีหน้าปกติ พร้อมกับพูดด้วยนํ้าเสียงเรียบนิ่ง“ไม่ได้เจอกันนาน ไม่ทราบว่าลมอะไรพัดเจ้าของเรือมาที่นี่？”“ไม่ได้เจอกันนาน？เยาเยา นี่เจ้ารอคอยการมาของข้าอยู่ตลอดเลยงั้นหรือ？”หานแสยกมุมปากขึ้น มองมายังนางด้วยความหมองไม่รู้ว่าเหตุใด นํ้าเสียงของหานแสนั้นก็ไม่ได้แตกต่างไปจากปกติ แต่นางกลับรู้สึกว่ามันแปลกๆเพียงแต่ว่
