รบคงจะลำบากมากสินะ！”ยิ่งกว่าความลำบาก？เด็กที่อายุยังไม่ครบสิบขวบ ต้องเข้าสู้รบกับเหล่าทหาร ถ้าไม่ใช่เพราะโชคดี คาดว่าคงไม่มีทางรอดจากการสู้รบครั้งแรกเป็นแน่“นับรอดตายนับครั้งไม่ถ้วน！”ทันใดนั้นเย่แจ๋หยิ่งก็นึกถึงครั้งแรกที่เขาฆ่าศัตรู เขาที่ไม่เคยฆ่าผู้ใดมาก่อนมองดูภาพผู้คนล้มตายเลือดเนื้อกระเด็นเต็มไปหมด ถึงแม้เขาจะไม่ถอยทัพ แต่เขากลับไม่รู้ว่าควรจะทำสิ่งใดแต่หลังจากที่เขามองดูทหารหลายสิบนายที่คอยปกป้องเขาค่อยๆตายไปทีละคนๆเขาถึงได้ลงมือฆ่าคน หลังจากสงครามครั้งนั้นสิ้นสุดลง มีแม่ทัพท่านหนึ่งมองดูเขาที่1484
ทั้งร่างกายเปื้อนไปด้วยเลือด มือถือดาบฆ่าคนฆ่าจนเกิดอาการสั่น แล้วยังไม่หยุดที่จะคำราม จากนั้นก็โอบกอดเขาเอาไว้“องค์ชายเก้า ในสนามรบหากไม่ใช่ท่านตายก็เป็นข้าที่ต้องตาย ครั้งแรกที่ท่านเข้าสู้รบก็สามารถสู้ได้ถึงเพียงนี้ ช่างเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ด้านดานรบจริงๆ”ในตอนนี้เอง！เย่แจ๋หยิ่งบีบมึงของนางเบาๆ พลางจ้องมองนางด้วยรอยยิ้มจางๆ“เหตุใดเจ้าถึงไม่ถามว่าตัวตนที่แท้จริงของข้าเป็นเช่นไร？เหตุใดถึงไม่ทำว่าราชครูแห่งราชวงศ์เก่ามาเป็นอาจารย์ของข้าได้อย่างไร？”“ข้า……”“เจ้ายังกังวลเกี่ยวกับสิ่งใดกัน？”เย่แจ๋หยิ่งมองดูท่าทางที่ยังมีความกังวลของนางก็อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือลูบหน้าของนางเบาๆ จากนั้นก็หยิบยาออกมาขวดหนึ่ง ค่อยๆทามันลงไปบนหน้าผากของนาง จากนั้นก็เปิดแขนที่ได้รับบาดเจ็บของนาง แล้วมายาให้นาง
