นางพูดเบาๆหลังจากพูดจบ นางก็หันหลังกลับแล้วเดินไปอีกด้านของทางเดินแต่ทันใดนั้นกลับได้ยินเสียงวัตถุหนักตกลงพื้นดังมาจากด้านหลัง นางจึงรีบหันกลับไปมองก็ได้เห็นเย่หลีเฉินล้มไปลงกับพื้น1467
นางเดินเข้ามาที่เข้าทันที เลือดที่ไหลออกมาอย่างน่าตกใจได้ปรากฏสู่สายตาแผลที่หน้าท้องของเย่ลีเฉินปริออก มีเลือดไหลออกมามากมายหลานเยาเยาพันแผลให้เขาอีกครั้งโดยไม่พูดอะไร และใช้ตัวยาที่ดีที่สุดรักษาหลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยนางก็ได้หยิบตัวยาที่มีกลิ่นฉุนผิดปกติออกมา และวางตรงปลายจมูกของเย่หลีเฉิน กลิ่นที่ไม่พึงประสงค์ก็แทรกซึมเข้าไปในจมูกของเขาทันทีเพียงครู่เดียวเย่หลีเฉินค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา“ข้า……”เข้ารู้สึกอ่อนแอมาก แม้แต่เสียงก็ยังไร้เรี่ยวแรง“เจ้าไม่มีกำลังมากนัก ไม่ควรอยู่ที่นาน พวกเราต้องรีบออกไปให้เร็วที่สุด”หลานเยาเยาเพียงพูดตามความจริงเท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจทำให้เขารู้สึกลำบากใจเย่หลีเฉินไม่ได้พูดอะไรอีก แต่พยักหน้าเบาๆจากนั้นก็พยายามที่จะลุกขึ้น แต่กลับพบว่าตนเองมีแรงไม่มาก ไม่สามารถลุกขึ้นได้เลย ตอนที่เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรหลานเยาเยาก็ยื่นมือออกมาหาเขาโดยตรง“เข้าอาศัยตัวข้าได้”“เทพธิดา……” เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจ1468
เมื่อเห็นท่าทีของเขา หลานเยาเยาไม่ได้พูดอะไร จึงดึงมือของเขามาพาดไว้บนไหล่ของตนเองจากนั้นด้วยกำลังของคนคนเดียว ก็ช่วยพยุงเขาขึ้นมา พาเขาออกไปข้างนอกทีละก้าวๆทางออกของทางเดินนี้
