ถูกปกปิดไว้อย่างดีมาก หลังจากที่ควานหา หลานเยาเยาจึงได้รู้ว่าระบบเปิดปิดของทางออกอยู่ที่ไหนเมื่อออกมาจากด้านในนางมองไปที่หมอกควันที่หนาแน่น อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว หันหน้าไปพูดกับเย่หลีเฉิน“อีกครู่หนึ่งจะเกิดภาพลวงตาขึ้น ไม่ว่าจะมองเห็นหรือได้ยินอะไรก็ตามก็อย่าส่งเสียงใดๆ แล้วก็อย่าตื่นตระหนก เจ้าเพียงตามข้ามาก็พอ”“ได้!”นํ้าเสียงเย่หลีเฉินอ่อนแรงอย่างหาอะไรเปรียบมิได้ บนหน้าผากเต็มไปเหงื่อเม็ดใหญ่ๆ ข้างหลังก็ได้เปียกโชกหมดแล้วแต่เขารู้ที่เทพธิดาทำแบบนี้ ก็เพื่อความปลอดภัยของเขาแต่เขากลัวที่จะเห็นภาพลวงตาเหล่านั้น เขาจึงหลับตาลงหลังจากเบนสายตาออกจากเย่หลีเฉิน นางจงพาเขาเดินไปข้างหน้าทีละก้าวท่ามกลางกระแสหมอกควันที่เคลื่อนไปมา ภาพลวงตาเหล่านั้นก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง เงาดำที่มีรูปร่างเหมือนภูตผี ได้ผ่านเข้ามาเป็นระลอก1469
หลานเยาเยาไม่ได้สนใจพวกมัน และระงับความผันผวนในจิตใจของตนเอง แล้วค่อยๆ มองหาทางออกเมื่อมาถึงสถานที่นั้นก่อนที่จะเข้าไปในห้องสุสานหลัก หลานเยาเยาอดไม่ได้ที่จะมองไปยังประตูสุสานของห้องสุสานหลักแต่กลับพบสิ่งแปลกประหลาด ประตูสุสานที่เปิดไว้ครึ่งหนึ่งก่อนหน้านี้ ตอนนี้ถูกเปิดออกทั้งหมดแล้วหรือหลังจากที่นางเข้าไปจะยังมีคนอื่นมาอีกเดิมทีนางยังอยากเข้าไปดู แต่ด้วยข้างกายยังมีเย่หลีเฉินที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจึงต้องละทิ้งมันไปตามความทรงจำที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ พวกเขาได้ออกมาจากสุสา
