เงาสีขาวหนึ่งเงาอีกครั้งในทันทียังไม่ทันจะได้ใช้กำลังภายในสกัดกั้นหลานเยาเยาก็หลีกกายหลบออกไปในทันที มายังก้อนหินขนาดใหญ่ก้อนหนึ่งแต่จู่ๆ นางกลับรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่คิ้ว เลือดที่อุ่นก็ไหลออกมาจากคิ้วยื่นมือออกไปสัมผัสมันคือเลือด!โชคยังดีที่บาดแผลไม่ลึก มิเช่นนั้นวันนี้นางก็อาจต้องฝากฝังไว้ที่นี่แล้วเห็นอยู่ว่าได้หลบหลีกแล้ว และไม่ได้ถูกแทงด้วยคมมีดของเงาสีขาว แต่ทำไมถึงยังได้รับบาดเจ็บหลานเยาเยาเฝ้าสังเกตรอบด้านอย่างระแวดระวัง ในขณะทายาห้ามเลือดที่คิ้วให้กับตนเอง1424
ไม่ใช่สิ!ไม่เพียงแต่หมอกควันของที่นี่จะผิดปกติ แม้แต่สุสานหลวงทั้งหลังก็ยังผิดปกติด้วยเช่นกันหากจะบอกว่าวรยุทธ์ของคนที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดนั้นไม่อาจคาดเดาได้จนถึงระดับที่นางไม่จะพิสูจน์ได้ ดังนั้นอย่างน้อยก็ต้องอยู่ในระดับของราชครูเทียนเวิงในเมื่อมีเจตนาฆ่านางอย่างนั้นถ้าฆ่านางตรงๆ จะไม่สาแก่ใจอย่างนั้นหรือทำไมจะต้องซ่อนตัวอยู่ในความมืด แล้วทำการลอบโจมตีครั้งแล้วครั้งเล่ายิ่งไปกว่านั้นทุกครั้งที่ลอบโจมตีก็จะปรากฏหลังจากที่นางเริ่มรู้สึกสงสารในใจของนางมีการคาดเดาที่กล้าหาญและยิ่งใหญ่ดังนั้น นางหลับตาลงสงบจิตใจอย่างช้าๆ ฟังทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเสียงหัวเราะเยาะที่แปลกประหลาดได้หายไปแล้ว และความเงียบสงบก็กลับคืนมาอีกครั้งทันใดนั้น!นางก็คิดขึ้นได้ จึงลืมตาขึ้นทันทีก็ได้เห็นเงาสีขาวที่มีเจตนาฆ่าอย่างรุนแรง จู่ๆ ก็กลาย
