ที่ควรพูดนางก็ได้พูดไปแล้ว หลานเยาเยาก็ลุกขึ้นจากไป แล้วเดินไปที่ประตูห้องแต่กลับได้ยินเสียงของฮัวหยู่อันดังมาจากด้านหลัง“ทำไมเจ้าถึงช่วยพวกข้า” หนำซํ้ายังไม่หวังสิ่งตอบแทนแม้แต่ค่าหมอก็ไม่ต้องการ“ข้าไม่ได้ช่วยเจ้า ข้าเพียงแต่ช่วยตนเองเท่านั้น” พูดจบนางก็จากไปช่วยหรือ?ตกลงว่าใครช่วยใครกันแน่ไม่อาจบอกได้ชัดเจนเหลือเพียงฮัวหยู่อันที่ยืนนิ่งเงียบ นางมองไปยังประตูห้องที่เปิดเพียงครึ่งเดียวความสงสัยก็ปรากฏขึ้นในดวงตาเห็นได้ชัดว่าเพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นานเห็นชัดๆ อยู่ว่าคำพูดของเทพธิดาเต็มไปด้วยความเฉยเมยและเหินห่าง แต่นางกลับสัมผัสได้ถึงความคุ้นเคยที่มาจากตัวนาง……วันรุ่งขึ้น พวกฮัวหยู่อันก็ได้ออกไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้วจู่ๆ ภายในเมืองหลวงก็ได้มีเหตุเกี่ยวกับเรื่องสถานที่ซ่อนของยาฉางตานเกิดขึ้นท่ามกลางทะเลทรายของแดนจี๋เป่ย!มีทะเลทรายหลายแห่งในแผ่นดินนี้ หนึ่งในทะเลทรายที่ใหญ่ที่สุดก็อยู่ที่แดนจี๋เป่ย1411
ที่นั่นมีความลึกลับและอันตรายอย่างผิดปกติ โดยเฉพาะศูนย์กลางของทะเลทรายอันกว้างใหญ่ ซึ่งเป็นการดำรงอยู่ที่น่ากลัวเป็นอย่างมากยังไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้ามาได้ยินมาว่า หลังจากมีผู้ที่กล้าหาญส่วนหนึ่งได้เข้าไปแล้ว ก็ต่างหายตัวไปอย่างแปลกประหลาดแต่เดิมเป็นเพราะเรื่องของยาฉางตานที่ทำให้เกิดความปั่นป่วนโกลาหลขึ้นตอนนี้เมื่อมีเรื่องของสถานที่ซ่อนยาฉางตานเกิดขึ้น ก็เดือดพล่านกันทั้งเมืองหลวงเพียงแค่
