เมื่อมาถึงลานด้านหน้า หลานเยาเยาได้เรียกตาแก่เข้ามา ให้เขาส่งองครักษ์ของตำหนักบางส่วนออกไปตามหาหลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมงท่ามกลางการรอคอยอันยาวนาน องครักษ์คนหนึ่งได้อุ้มช่าจื่อที่กำลังใกล้ตายกลับมาแล้วทั่วทั้งร่างของนางเต็มไปด้วยคราบเลือด แต่กลับมีบาดแผลแค่บาดแผลเดียวอีกทั้งบาดแผลอยู่ตรงตำแหน่งที่อันตรายถึงชีวิต มองไปยังเลือดที่ไหลออกมาจากหัวใจของนาง ทำให้เสื้อผ้าบนหน้าอกของนางถูกย้อมกลายเป็นสีแดงสีหน้าของหลานเยาเยาจู่ๆ ก็เยือกเย็นลง“วางตัวนางลง!”องครักษ์ได้วางตัวช่าจื่อลงบนพื้นอย่างช้าๆ หลานเยาเยาได้คุกเข่าลงจับชีพจรของนางอย่างรวดเร็วขณะที่จับชีพจรของนาง เพียงครู่เดียวหัวใจของนางก็เบาลงหัวใจที่ถูกแทงทะลุผ่าน การที่มีชีวิตอยู่ได้จนถึงตอนนี้เป็นเรื่องที่มหัศจรรย์มากแต่!หลานเยาเยายังได้สอดมือเข้าไปในแขนเสื้อ หยิบยาที่ดีที่สุดออกมาเพื่อใช้หยุดเลือดให้กับช่าจื่อ1404
แต่ ช่าจื่อกลับอ่อนแอจนทำได้เพียงส่ายหน้าเล็กน้อย แต่ดูเหมือนจะมีเรื่องราวที่ร้อนรนบางอย่างอยู่สายใจและต้องการที่จะพูดออกมานางปฏิเสธที่จะพันแผลเมื่อเห็นว่านางต้องการที่จะพูด หลานเยาเยาก็ก้มหน้าลง เข้าไปใกล้ปากของนางนางค่อยๆ พูดออกออกมาได้สองสามคำ “อ๋อง……เย่……ฆ่าข้า……”ดูเหมือนว่าพยายามจะพูดออกมาไม่กี่คำ พูดจบก็หมดลมหายใจเมื่อได้ยินคำพูดไม่กี่คำเหล่านั้น หลานเยาเยาได้ตกตะลึง ราวกับถูกฟ้าผ่าลง แต่บนใบหน้าของนางกลับแสดงออกถึงควา
