มสงบเป็นอย่างมากจากนั้น นางก็ปล่อยช่าจื่อออกอย่างนิ่งๆ และค่อยๆ ลุกขึ้นยืน หลับตาลงอย่างเงียบๆเย็นหงที่อยู่ด้านข้างได้คุกเข่าลงทันทีเข้าไปโอบกอดช่าจื่อและร้องไห้ตาแก่ก็ถอนหายใจลึกๆ เช่นกันจากนั้นได้สั่งองครักษ์ให้เขาไปอุ้มศพของช่าจื่อขึ้นมา และเดินไปยังลานด้านหลังหลานเยาเยาที่ยืนอยู่ตรงนั้น ได้ยินเสียงฝีเท้าของพวกเขาที่ค่อยๆ ห่างออกไปนางจึงแอบถอนหายใจ และค่อยๆ ลืมตาขึ้นอ๋องเย่ฆ่าข้า……เย่แจ๋หยิ่งนะหรือแน่นอนว่าทางแห่งความสุขนั้นเต็มไปด้วยอุปสรรค ในวันนี้ก็คงจะมาถึงแล้วเพียงแต่มันเร็วกว่าที่คิดเอาไว้มาก1405
หลังจากวันนี้ตำหนักเทพธิดาแห่งนี้ของนางก็คงจะไม่สงบสุขอีกต่อไปแสงดาบเงากระบี่ และแผนชั่วร้ายอย่างลับๆ ล้วนถูกผลัดกันขึ้นแสดง……หลังจากยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งหลานเยาเยาไปที่ห้องของฮัวหยู่อันไม่กี่วันมานี้ ฮัวหยู่อันได้ฟื้นขึ้นแล้ว นางให้ความร่วมมือในการรักษาด้วยความกระตือรือร้นเป็นอย่างมาก ไม่มีการต่อต้านเลยแม้แต่น้อยอย่างไรก็ตาม นางเป็นคนไม่ชอบพูดนอกจากพูดกับอาฝูและโม่ซางเพียงไม่กี่ประโยค คนอื่นที่เหลือนางก็ไม่เคยพูดจากับใครเลย แม้แต่โม่เหลียงเฉินก็เช่นกันแต่สำหรับนางแล้วนอกจากพยักหน้า ส่ายหน้า หรือพูดคำง่ายๆ อย่าง “อืม ใช่ ไม่ใช่” เพื่อตอบกลับแล้ว ที่เหลือฮัวหยู่อันก็ได้แต่แกล้งหลับเมื่อมาถึงด้านหน้าประตูห้องของฮัวหยู่อัน หลานเยาเยาทำสีหน้าเรียบนิ่ง จากนั้นยกมือขึ้นเคาะประตู“ตึง ตึง
