ตอนนี้!หลินเฟยหรันหลับตาด้วยความเจ็บปวด ตอนที่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง นัยน์ตาก็ปรากฏความโหดเหี้ยม“ถ้าข้าพูดเรื่องตอนที่ข้าวางยาพิษองค์ชายสี่ที่ป่าไผ่ว่าเจ้าก็อยู่ที่นั่นด้วย เจ้าคิดว่าจุดจบของเจ้าจะเหมือนกับข้าหรือไม่?”ยู่หลิวซูหยุดฝีเท้าและยิ้มจางๆ แต่ไม่ได้หันหน้ากลับมา เพียงแต่ถอนหายใจเบาๆ“ก็อาจจะ!”“แม้ข้าจะเอาสิ่งนี้มาขู่ เจ้าก็โกหกข้าสักหน่อยก่อนข้าจะตายไม่ได้หรือไง?ทำไม?ยู่หลิวซู เจ้าก็รู้ว่าข้าทำไม่ได้ เจ้ากลับไม่โกหกข้า ทำไมต้องปล่อยให้ข้าตายไปพร้อมกับความเสียใจ?”แววตาโหดเหี้ยมของหลินเฟยหรันได้หายไปแล้ว แต่สิ่งที่แทนเข้ามาคือความเสียใจและความพัวพันที่เจ็บปวดใช่!เขาไม่ใช่หลิวซูที่อยู่ในจินตนาการ นางจะให้ยู่หลิวซูตัวจริง พูดคำพูดของยู่หลิวซูที่อยู่ในจินตนาการออกมาได้ยังไง?ความคาดหวังสุดท้ายที่เหลืออยู่ในใจก็ได้ดับสูญไปแล้ว“แม่นางหลิน ขอให้ชาติหน้าเจ้ามีแต่ความสุข”1397
พอพูดประโยคนี้จบยู่หลิวซูก็ก้าวเท้าจากไปอีกครั้ง หลินเฟยหรันร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด มองเบื้องหลังสูงใหญ่ค่อยๆห่างไกลออกไป ในตอนสุดท้ายที่จะหายไป นางก็ร้องตะโกนเสียงดัง“หลิวซู ข้าอยากเห็นเจ้าที่ลานประหารเป็นครั้งสุดท้ายอีกครั้ง แค่ครั้งสุดท้าย”น่าเสียดาย……ภาพเบื้องหลังที่แสนงดงามนั้นได้หายไปแล้ว เกรงว่าจะไม่ได้ยินสิ่งที่นางพูดนางนั่งลงไปที่พื้นทันที แล้วร้องสะอื้นด้วยความเจ็บปวดวันต่อมา หลานจิ่นเอ๋อเสียชีวิตด้วยความเก
