“ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง……”ขณะนั้นก็มีคนสวมชุดคลุมสีแดงเลือดเดินออกมาจากทางด้านหลังม่าน สายตาลํ้าลึก มีรอยยิ้มเยาะอยู่ที่มุมปาก ก้าวขึ้นมาบนเวที ทีละก้าวๆยู่หลิวซูคำนับนางเล็กน้อย“เทพธิดา!”เมื่อคำนี้ออกไป ทุกคนก็มองไปทางเวที เมื่อเห็นเทพธิดายืนนิ่งอยู่บนเวที ทุกคนก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจเทพธิดามาตั้งแต่เมื่อไหร่?ทำไมพวกเขาถึงไม่เห็นอะไรเลย?หลังจากเงียบไปอยู่ช่วงนึง ทุกคนก็พากันคุกเข่าลงพื้น“คารวะเทพธิดา!”หลานเยาเยายกริมฝีปากแดงขึ้นเล็กน้อย แล้วยิ่งยกขึ้นอีก ตอนที่สายตาเย็นชาของนางมองไปยังคนที่ไม่ยอมคุกเข่าเคารพสองสามคน แล้วเห็นพวกเขาไม่รู้จะทำยังไง กลืนไม่เข้าคายไม่ออกจะหยุดก็หยุดไม่ได้นางก็เอ่ยว่า“วิชามอมเมางั้นรึ? เฮอะ! แล้วที่พวกเจ้าตั้งใจจะยุยงความเกลียดชังของทุกคนซํ้าแล้วซํ้าเล่าหล่ะ เพื่ออะไร? ยู่หลิวซูมีความแค้นอะไรกับพวกเจ้า ยึดครองที่ดินของพวกเจ้า หรือฆ่าครอบครัวของพวกเจ้า?”1389
คำสุดท้ายหนักแน่นขึ้นเล็กน้อย ทำให้สีหน้าของพวกนั้นซีดขึ้นไปอีกเมื่อเผชิญกับคำซักถามของเทพธิดาคนพวกนั้นจะเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ที่ไหนกัน? จึงต่างพูดอึกอักติดอ่าง คุกเข่าลงไปที่พื้นด้วยความกลัวหัวหด ตอบด้วยเสียงสั่น:“มะ ไม่มี”“ไม่มีไม่มี ไม่มี……สักนิด”“……”หลานเยาเยาส่งเสียงเย็นชา หรี่ตาเล็กน้อย“ในเมื่อไม่มี งั้นแล้วทำไมถึงยุยงทุกคนให้ไล่คนของข้าออกจากเมืองหลวง?”พอพูดว่าคนของเทพธิดาทุกคนก็อุทานตกใจ!ผู้ที่ตั้ง
