ตึกฟังงิ้ว。ในช่วงที่ยู่หลิวซูไม่อยู่ไม่กี่วันนี้ ด้านในคนยังเนืองแน่น ทุกวันที่เต็มไปด้วยแขกก็เพื่อสิ่งเดียวเท่านั้นก็คือให้ยู่หลิวซูออกมาร้องงิ้ว“เฮ้ เขาเป็นนักแสดง พูดเพราะหน่อยก็เป็นหัวแรงใหญ่ พูดไม่เพราะหน่อยก็เป็นคนเล่นงิ้ว ถูกพูดอะไรหน่อยก็ทำลับๆล่อๆ ไม่กล้าออกมาพบผู้คนแล้ว ไม่มีเหตุผลเสียจริง”“ใช่ ใช่ คิดว่าซ่อนหัวซ่อนหางเหมือนเต่าแล้วพวกเราจะไม่ไล่เขาออกจากเมืองหลวงรึไง? ตราบใดที่ไม่ไล่เขาออกจากเมืองหลวง พวกเราก็จะก่อความวุ่นวายที่นี่ก่อความวุ่นวายจนเขาฆ่าตัวตาย”“เขานะ ไม่กล้าออกมาแน่ๆ ไป พวกเราทุกคนบุกไปทางด้านหลัง ไปจับเขาออกมาโยนออกไปจากเมืองหลวง”“ไปไปไป พวกเราไปด้วยกัน เซียวซื่อจื่อเจ้าจะยังรังแกพวกเราเหล่าปราชาชนอีกหรือ?”เรื่องยิ่งวุ่นวายยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆบรรดาคนฟังงิ้วก็อยากจะลอง แต่เพราะเซียวซื่อจื่อนั่งมองพวกเขาอยู่จากบนชั้นสอง พวกเขาจึงไม่ค่อยกล้านักที่บนชั้นสอง1381
เซียวจิ่นหยูผู้สุภาพเรียบร้อยขมวดคิ้วแน่น นํ้าชาที่เย็นแล้วในมือก็ถูกบีบแน่นเรื่อยๆองครักษ์ที่อยู่ด้านหลังเขาพูดด้วยความโกรธว่า:“มาทุกวัน มาทุกวัน องค์ชาย ปราชาชนพวกนี้ยิ่งนับวันยิ่งคลั่งขึ้นเรื่อยๆ แม้จวนเจ้าพระยาซื่อสัตย์จะไม่ถามเรื่องในราชสำนักแต่ท่านเจ้าพระยากับคุณชาย ท่านก็ดีกับพวกเขามาก แต่พวกเขากลับกล้ามาก่อความวุ่นวาย มีอย่างที่ไหนกัน ข้าน้อยจะสั่งคนให้ไปขับไล่พวกเขาอีกครั้ง”“ไม่ต้อง!”เซียวจิ่น
