“อ้อ~เจ้าเอาแต่พูดว่าเจ้าคือคนที่เข้าใจอ๋องเย่ดีที่สุด งั้นก็ดี พวกเรามาเปรียบเทียบกันเสียหน่อยว่าเรื่องของอ๋องเย่นั้น ข้าจะรู้เยอะกว่า หรือเจ้าจะรู้เยอะกว่า?”หลานเยาเยาเลิกคิ้วเล็กน้อยเปิดโหมดการพูดให้คนติดกับ“เฮอะ!”“ในเมื่อเจ้าไม่ปฏิเสธ งั้นข้าพูดก่อนอันดับแรก อ๋องเย่เคยทะนุถนอมพราชายาเย่สุดใจ เป้าหมายที่แท้จริงก็เพื่อหลอกใช้อันดับสอง สาเหตุที่อ๋องเย่ให้พระราชธิดาจาวหยางอยู่ที่จวนอ๋องเย่ ก็เพราะบุญคุณที่ช่วยชีวิตอันดับสาม สาเหตุที่อ๋องเย่เพิกเฉยต่อเจ้า ก็เพราะนอกจากเขาจะไม่ชอบเจ้าแล้วก็ยังเกลียดเจ้ามากด้วยอื้อ! ก็ประมาณนี้ ตาเจ้าแล้ว”คนที่ใช้สมองเก่ง ก็ควรกระตุ้นเสียหน่อย ถึงจะพูดความลับที่น่าทึ่งออกมาหลังจากที่นางพูดจบก็เห็นท่าทางที่ไม่ใส่ใจของหลานจิ่นเอ๋อ ก็รู้ได้ว่าสิ่งที่นางพูดนั้นมีประโยชน์ตอนนั้น หลานจิ่นเอ๋อก็พูดเสียดสีว่า:1352
“ฮ่าๆ! ก็คือพวกนี้? เจ้ายังกล้าพูดว่าเข้าใจอ๋องเย่อีกงั้นหรือ? น่าขันเสียจริงเจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนที่อ๋องเย่ยังเด็กเคยคุกเข่าร้องไห้บนซากปรักหักพังทั้งวันทั้งคืน”เจ้าเคยรู้หรือไม่ว่าทำไมเขาถึงชอบสวมเสื้อคลุมสีดำ แล้วก็ไม่เคยสวมเสื้อผ้าสีอื่นเลย?แล้วเจ้าเคยรู้หรือไม่ว่าคนที่เขาคิดถึงมากที่สุดคือใคร?พวกนี้ เจ้าไม่รู้ใช่ไหม?”ได้ยินดังนั้น!หลานเยาเยาก็แอบแปลกใจ สิ่งเหล่านั้นที่หลานจิ่นเอ๋อพูดนางไม่รู้เลยแต่พวกนี้หลานจิ่นเอ๋อไปรู้จากที่ไหนมา?เจอเองกับตางั
