้นหรือ?แต่ว่า……หลานเยาเยายกมุมปาก พูดใช้นํ้าเสียงโกรธเคือง:“แม้ข้าจะไม่รู้ในสิ่งที่เจ้าพูดนั้น แต่สักแปดเก้าส่วนนั้นโกหกเพราะอ๋องเย่เคยนํ้าตาไหลต่อหน้าข้า แล้วก็เคยสวมเสื้อสีอื่น!”ชุดด้านในสีขาว นับว่าเป็นสีอื่นไหม?ขนาดเย่แจ๋หยิ่งไม่ใส่เสื้อผ้า นางก็เห็นมาตั้งหลายครั้ง!พวกนี้นางโม้เหรอ?1353
ก็ไม่นะ!“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้แน่ๆ เจ้าก็แค่พูดไปมั่วซั่ว พวกเจ้าเพิ่งรู้จักกันนานแค่ไหนเชียว! อยากให้อ๋องเย่มาร้องไห้เพราะเจ้า ชาติหน้าก็เป็นไปไม่ได้”แม้ปากของหลานจิ่นเอ๋อจะบอกว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ในแววตาที่เด็ดเดี่ยวของนางหลานจิ่นเอ๋อได้เชื่อไปแล้วนางหัวเราะร้องไห้อย่างขวัญหนีดีฝ่อ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ“เจ้าไม่เข้าใจเขาขนาดนี้ แล้วเจ้าจะเหมาะสมกับเขาได้ยังไง?เจ้ารู้หรือไม่ว่ารักที่ข้ามีต่ออ๋องเย่มันมากขนาดไหน?ตั้งแต่ครั้งแรกที่ข้าเจอเขา ข้าก็รู้แล้วว่าในชีวิตนี้อ๋องเย่เป็นคนที่ข้าหลานจิ่นเอ๋อจะต้องแต่งงานด้วย เพื่อคำมั่นสัญญานี้ ข้ารอมาสิบปีข้าสามารถวางยาพิษ สามารถฆ่าคน สามารถทำอะไรก็ได้ทุกวิถีทาง แต่ข้าไม่ยอมเห็นเขามองข้าด้วยท่าทางเย็นชาไร้ความรู้สึกข้าทุ่มไปเยอะ ทำไมถึงไม่ได้รับสิ่งตอบแทนสักนิด?ข้าอยากเจอเขา ข้าอยากถามเขา ทำไมเจ้ากับหลานเยาเยาถึงได้สายตาของเขามาง่ายๆ แล้วข้าที่พยายามแค่ไหนยังไงก็ไม่ได้?เจ้าต้องใช้วิธีหลอกล่อแน่ๆ?ใช่สิ เจ้าเป็นวิชาการรักษา หลานเยาเยาก็เป็นวิชาการรั
