ถางจากนั้นก็พูดต่อว่า:1349
“เจ้าไม่เคยเข้าใจอ๋องเย่เลย บนโลกนี้ นอกจากข้าแล้ว ไม่มีใครเข้าใจเขาได้มากกว่าข้าแม้แต่หลานเยาเยาพราชายาเย่ในตอนนั้นก็เหมือนกัน นางไม่เข้าใจอ๋องเย่เลยแล้วก็ไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรแต่ทำไมหล่ะ?ก็เห็นอยู่ว่าข้าเป็นคนที่เข้าใจเขามากที่สุด เขาถึงกลับไม่ยอมแม้แต่จะมองข้าตรงๆหลานเยาเยาเจ้ามีอะไรดี?เจ้ามีอะไรดี?ทำไมเขาถึงเอาใจใส่พวกเจ้า หรือเพราะหน้าตา?”ประโยคก่อนหน้ายังดีอยู่ ส่วนมากหลานจิ่นเอ๋อก็พูดกับหลานเยาเยา แต่ประโยคหลังๆ นางพูดๆไปก็เริ่มเสียใจกับความผิดพลาดของตนเองจากนั้นก็เหมือนกับจมเข้าไปในคำพูดของตนเอง“หน้าตาก็เป็นจุดแข็งอย่างหนึ่ง คาดว่าอ๋องเย่ก็ชอบแบบนั้น”ใครจะไปรู้หล่ะ?หลานเยาเยาคาดเดาหน่ะสิ!เย่แจ๋หยิ่งเจอนางครั้งแรกก็ถูก‘ความงาม’ของนางทำให้ประทับใจพอสิ้นเสียงนางหลานจิ่นเอ๋อก็หันกลับมาทันที พูดเสียงเย็นด้วยความโกรธ:1350
“เจ้าพูดมั่วซั่ว เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้พูดใส่ร้ายอ๋องเย่เช่นนี้ เขาตัดสินคนจากภายนอกเจ้าอย่าคิดว่าเจ้าเข้าใจเขา เจ้าคิดว่าเขาใกล้เจ้าก็เพราะชอบเจ้าจริงๆงั้นหรือ?ฝันไปเถอะ”ตั้งแต่หลังจากที่โฉมหน้าที่แท้จริงของหลานจิ่นเอ๋อถูกเปิดโปงออกมา ไม่ว่าจะคำพูดหรือแววตาที่มีต่อนางก็เต็มไปด้วยความแค้น
1351
