ือไม่?”เย่แจ๋หยิ่งผ่อนลมหายใจ ถามเสียงแหบ“หนีอะไรกัน ที่นี่คือห้องบรรทมของข้า คนที่ต้องไปก็คือเจ้า”หลานเยาเยาที่คิดว่าตนเองพูดอย่างอารมณ์ไม่ดี แต่ใครจะรู้ว่าเมื่อไปอยู่ที่หูเย่แจ๋หยิ่งจะกลายเป็นการออดอ้อนเขาก็เกิดดีใจ ระงับอารมณ์ไว้ไม่อยู่อีกต่อไป“อ้า ทำให้ข้าเหงานอนไม่หลับมาตั้งนาน คืนนี้ไม่ปล่อยไปง่ายๆแน่”พูดจบ!1337
เย่แจ๋หยิ่งก็โบกแขนยาวๆ ผ้าม่านบางเบาสีแดงก็ลงมารวมกันทันที……วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าก็ปรากฏฟ้าสีขาวรุ่งอรุณผ้าม่านบางที่สั่นไหวมาทั้งคืน ในที่สุดก็หยุดลงเย่แจ๋หยิ่งเอาหลานเยาเยาเข้ามาไว้ในอ้อมแขน แล้วพูดเสียงเบาว่า:“เยาเยา ของหมั้นข้าเก็บไว้สามโกดัง เจ้าหาฤกษ์ดีๆไปย้ายพวกมันเข้าตำหนักเทพธิดาเถอะ!”ของหมั้นสามโกดัง?ต้องคุยโวขนาดนั้นเลยหรือ?หลานเยาเยาใจเต้นแรง แต่พอคิดถึงเรื่องราวที่ยังจัดการไม่เสร็จอีกมากมาย นางก็ถอนหายใจเบาๆ“ตอนนี้แบบนี้ก็ดีแล้ว”“ถ้าเจ้ากังวลไม่ย้ายมาก็ไม่เป็นไร คืนนี้ก็กลับจวนกับข้า ไปเอาของหมั้นทั้งหมดเก็บไว้ใน……”เย่แจ๋หยิ่งหยุดไปชั่วขณะจนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้ว่าสิ่งที่หลานเยาเยาเอาไว้เก็บของมากมายนั้นเรียกว่าอะไร“พื้นที่การรักษาโรคภัยไข้เจ็บ!”หลานเยาเยาก็คิดเช่นนั้น!1338
แต่พอคิดถึงความจุของพื้นที่การรักษาโรคภัยไข้เจ็บเหลือไม่มากแล้ว นางก็ถอนหายใจอีกครั้ง“พื้นที่จะไม่พอแล้ว ของหมั้นเอาไว้ที่เจ้าชั่วคราวก่อน”“งั้นพวกเรากราบไหว้ฟ้าดินก่อนไหม?”เย่แจ๋หยิ่
