“ใช่น่ะสิ! เดือนก่อน ข้าเห็นองค์ชายสี่บังคับขืนใจหญิงชาวบ้านล่ะ!พูดไปก็น่าสงสาร แม่นางผู้นั้นไม่ยินยอม เขาก็ใช้อำนาจบีบบังคับลากแม่นางผู้นั้นเข้าไปในป่า ยังจะไม่ยอมรับหลังจากเกิดเรื่อง”“ใช่ใช่ใช่ เรื่องนี้ข้าก็ได้ยินมาแล้ว ได้ยินว่าพ่อแม่ทั้งสองของบ้านแม่นางโดนองค์ชายสี่ทุบตีไม่พอ ยังทำร้ายจนแม่นางผู้นั้นต้องแขวนคอฆ่าตัวตายอีกคนชราสองคนนั้นหาที่จะโต้แย้งไม่ได้ จึงคิดมาฟ้องร้องที่เมืองหลวง กลับคิดไม่ถึงเมื่อสิบวันก่อน พวกเขาโดนทำโทษจนตายในที่สาธารณะอย่างไร้เหตุผลแล้ว”“คิดๆแล้วก็น่ากลัวจริงๆ ดูเหมือนว่าผู้หญิงงามเหล่านั้นที่ลานหลังตำหนักองค์ชายสี่ มีครึ่งหนึ่งเป็นล้วนเป็นผู้ที่แย่งมามีคนยังเห็นว่า ประตูหลังตำหนักองค์ชายสี่ จะเห็นองครักษ์หามศพออกมาอยู่เสมอ โยนเข้าไปที่สุสานที่ไม่มีคนดูแลล่ะ!”บรรดาผู้คนวิพากษ์วิจารณ์ไปต่างๆนานาทั้งหมดที่วิพากษ์วิจารณ์ล้วนเป็นเรื่ององค์ชายสี่บังคับขืนใจหญิงชาวบ้านและทำร้ายทารุณราษฎร ยังมีพูดถึงขนาดว่า แม้แต่สนมของฮ่องเต้องค์ชายสี่ก็ยังไม่เว้นพูดถึงเรื่องเหล่านี้ ปกติเหล่าราษฎรล้วนก็โมโหแต่ก็ไม่กล้าปริปากเอ่ยได้ยินดังนั้น!หลานเยาเยาก็ทำได้เพียงยิ้มๆเท่านั้นช่วยอะไรไม่ได้ คำวิพากษ์วิจารณ์เมื่อครู่นั้นของปราชาชนดูเหมือนจะไม่อยากให้นางไปตำหนักองค์ชายสี่จริงๆ จึงขวางทางถนนมาตลอด ไม่ให้รถม้าของนางผ่านไป1282
ดังนั้น รถม้าสีแดงของหลานเยาเยาที่อยู่ในฝูงชนดำเนินไ
