“เชอะ ข้าไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน เพียงแค่รู้สึกว่าค่อนข้างแปลก”“แปลกจริงๆ หลังจากที่ออกมาจากวังหิมะ ในร่างกายก็เหมือนกับว่ามีสิ่งของบางอย่างแตกสลายออกเป็นรูเล็กๆรูหนึ่งเพียงแค่ตั้งสมาธิ ก็สามารถเปลี่ยนแปลงไอความเหน็บหนาวที่มีพลังในการฆ่าเหล่านั้นออกมาได้อย่างมหัศจรรย์” แน่นอน ว่าความเจ็บปวดในนั้น เกินที่จะบรรยายได้ยินดังนั้น!ดวงตาของหลานเยาเยาก็เปล่งประกายขึ้นมาอย่างกะทันหันลองถามหยั่งเชิง :“ท่านจำชาติที่แล้วของท่านได้หรือไม่?”“ชาติที่แล้ว?”“ก็คือเรื่องราวที่เหลือเชื่อยิ่งขึ้น อย่างเช่น พื้นดินที่เต็มไปด้วยยาวิเศษสมุนไพรวิเศษ โจมตีสัตว์ประหลาดก็จะได้รับแก้ว?ยังสามารถเลื่อนขั้นเป็นปรมาจารย์อะไรพวกนั้นได้?”นางสงสัยมากความจริงแล้วเย่แจ๋หยิ่งก็เป็นผู้หนึ่งที่ข้ามเวลามาเพียงแต่ตัวเองเป็นการข้ามมาของจิตวิญญาณในโลกปัจจุบัน แต่เขาเป็นการข้ามมาของร่างกายจากโลกแห่งนิยายจากนั้น!1265
เย่แจ๋หยิ่งกลับมองนางด้วยความประหลาด“เยาเยา ในสมองของเจ้าเต็มไปด้วยของที่แปลกประหลาดหายาก ทำไมถึงไม่ได้ใส่ข้าไว้ล่ะ?”“ใส่ท่านไว้ในสมองแล้ว เช่นนั้นในใจควรจะใส่อะไร?”หลานเยาเยายักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ สีหน้าท่าทางไร้เดียงสาเป็นที่สุดได้ยินดังนั้น!สีหน้าเย่แจ๋หยิ่งอึ้งแข็ง เล่หกหยุดลงอย่างกะทันหัน และมองสวนหยู่แวบหนึ่ง“เหอะเหอะเหอะ……”ทันใดนั้นเย่แจ๋หยิ่งหัวเราะออกมาเบาๆอย่างสบายใจ เสียงดึงดูดเบิกบานน่าฟังเป็นที่สุด ดวงตา
