งสองสามครั้ง ดูเหมือนจะเป็นการทักทายจื่อซีได้ขี่ม้าตัวหนึ่งเข้ามา ตามด้วยชายคนหนึ่งของสำนักหงอีทันทีที่ได้เห็นว่าหลานเยาเยากำลังเข้ามา ทั้งสองคนก็ประสานมือแสดงความเคารพ“คุณหนู!”“เจ้าสำนัก!”“พบตัวฮัวหยู่อันแล้วหรือยัง” หลานเยาเยาถามตอนที่นางได้ถามคำถามนี้ นางก็ได้ลอยตัวขึ้นไปบนม้าแล้ว“เรียนเจ้าสำนัก ยังไม่เจอครับ แต่มีคนที่เชิงเขายิงจวนซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวง ได้พบขอทานคนหนึ่ง เดินไปมาอยู่รอบเมืองหลวงแต่สุดท้ายก็หายไปในสายหมอกคนของพวกเราได้ตรวจสอบที่นั่นอย่างละเอียดแล้ว ไม่พบความผิดปกติใดๆ ทั้งสองด้าน”ผู้ส่งสารรีบกลับไปอย่างรวดเร็ว เพื่อจะนำข่าวรายงานต่อเจ้าสำนัก1234
ดีมาก!การแต่งเป็นขอทานยังต้องแต่งต่อไปแต่ แต่งเป็นขอทานก็ดีนะ!ไม่เพียงแต่จะปกปิดอาการบาดเจ็บของร่างกายได้เท่านั้น แต่ยังไม่เป็นที่สะดุดตาถือว่าเป็นความคิดที่ไม่เลว“ไป ไปที่นั่นกัน ไป….”เสียงเกือกม้าดังขึ้น ฝุ่นคละคลุ้งไปทั่ว เสียง “กุบกับ” ของเกือกม้าดังไกลออกไปเรื่อย ๆ——เมื่อพวกหลานเยาเยามาถึงยังเชิงเขาของสาขายิงจวนจึงได้รู้ว่า ครึ่งชั่วโมงก่อน มีคนแต่งตัวเหมือนขอทานปรากฏขึ้นอีกครั้งจึงได้ขึ้นไปบนเขาอย่างระมัดระวัง และคนของสำนักหงอี ของพวกเขา ก็ได้เดินตามไปอย่างเงียบๆเงยหน้าขึ้นไปมองต้นไม้ที่เขียมชอุ่ม ป่าไม้ที่ห้อมล้อมไปด้วยม่านหมอก หลานเยาเยาก็อดจะขมวดคิ้วไม่ได้หมอกนี้ดูท่าจะไม่ใช่หมอกที่ดีครึ้มขมุกขมัว ทำให้ยิ่งต
