นํ้าหมอดูก็ได้ลอยอยู่บนผิวนํ้าแล้ว นิ่งเฉยไม่ไหวติงเงามืดดำไม่ได้เคลื่อนไหวอีกมองไปยังศพที่ลอยอยู่อย่างเงียบๆ หัวเราะอย่างน่าสะพรึงกลัว จากนั้นก็หันหลังกลับ เขย่งปลายเท้า เหาะขึ้นไป ผ่านกอต้นกก และหายไปท่ามกลางความมืดมิดของราตรีในตอนนี้!หลานเยาเยาซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้ชมและนั่งกินแตงโมอยู่ในความมืด ได้ปรากฏตัวขึ้นที่ริมนํ้าทันทีด้วยคลื่นจากมือเปล่าของนาง ไหมสีเงินเส้นเล็กยาวก็ได้พันรอบร่างของหมอดูจากนั้นก็รวบเส้นไหมสีเงิน ดึงร่างของหมอดูขึ้นจากนํ้าทันที……หลังจากไปมาอยู่ครึ่งคืน หลานเยาเยาก็ได้กลับถึงตำหนักเทพธิดา แล้วรีบอาบนํ้าอย่างรวดเร็ว จากนั้นหายไปพร้อมกับเข้าไปยังที่นอนเปลือกตาหนักมากแล้ว!1198
เมื่ออยู่บนเตียงอ่อนนุ่ม หลานเยาเยาก็รู้สึกได้ว่าตนเองกำลังจะหลับไปในทันทีทันใดแล้วแต่……เงาร่างของเย่แจ๋หยิ่งกลับปรากฏขึ้นมาในห้องเพราะเหตุใดง่วงมากแล้วนะ!ไม่คิดแล้ว หลับเถอะ!ไม่ถึงหนึ่งนาที หลานเยาเยาก็หลับไปอย่างสนิท ลมหายใจยิ่งนิ่งขึ้นเรื่อยๆเย่แจ๋หยิ่งที่ถูกเพิกเฉย ตอนนี้ยังยืนอยู่ตรงข้างหน้าต่าง และมองคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงอย่างทำอะไรไม่ได้เขาเดินมายังเตียงแล้วนั่งลง เอื้อมมือไปแตะหน้าผากของหลานเยาเยา จากนั้นก็ปัดเส้นผมที่กีดขวางบนตาของนางออกไปเหนื่อยสินะ!นอนหลับฝันดีหลังจากนั้นเย่แจ๋หยิ่งก็ไม่ได้นอนที่เตียงกับนาง แต่ยังคงยืนอยู่ข้างหน้าต่าง เพื่อคอยคุ้มกันคนที่อยู่ในหัวใจอย่างเงียบๆ
