“ไม่ยุ่งยาก ไม่ยุ่งยาก แค่พยายามก็พอแล้ว ข้าน้อยขอตัว”ก่อนที่ส้าวชิงจากศาลต้าหลี่จะออกไป ได้ให้เจ้าหน้าที่คนหนึ่งคอยเข้าไปชมศาลต้าหลี่กับนางด้วยไม่ทันคาดคิดว่าทันทีที่เดินเข้าไป สายตาของหลานเยาเยาก็มองตรงไปยังจุดหนึ่งมีเงาคนหนึ่งคนยืนอยู่ด้านข้างของภูเขาจำลองเมื่อมองไปครั้งแรกเหมือนจะเป็นสิ่งที่ทำให้ผู้คนหวาดกลัว ผนวกกับลมหายใจอันเยือกเย็นที่มีอยู่ทั่วร่างของเขา ทำให้คนไม่กล้าที่จะมองไปหลานเยาเยายิ้ม และถามเจ้าหน้าที่นำทาง“ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่”“อ๋องเย่เห็นใจศาลต้าหลี่ เขาเพิ่งจะมานั่งได้ไม่กี่ชั่วโมงมานี้ อีกทั้งยังสามารถไขคดีความเก่าๆ ได้ถึงสองคดี เมื่อกี้นี้ใต้เท้าส้าวชิงจึงได้เตรียมไปจับกุม”ส่วนเพราะเหตุใดถึงเปลี่ยนคนในการจับกุมจะอย่างไรก็ไม่กล้าถาม!“เอ๊ะ ทำไมเก่งขนาดนี้”ไขคดีเก่าได้สองคดีเชียวหรือก็เพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมงเป็นไปไหมหรือ1163
กลับกันหลานเยาเยาไม่ได้เชื่อ ดังนั้นนางจึงเดินไปหาเย่แจ๋หยิ่ง ตัดสินใจที่จะสอบถามและในขณะนั้น เย่แจ๋หยิ่งก็มองมาเช่นกันเมื่อมองไปสบตาสายตาที่ทองลึกเข้าไปของ เย่แจ๋หยิ่งก็อ่อนลงทันที ราวกับว่าธารนํ้าแข็งได้ละลายในทันที“อ๋องเย่ช่างเก่งเยี่ยมจริง ๆ! มาเพลิดเพลินกับภูเขาจำลองในศาลต้าหลี่ด้วย”เย่แจ๋หยิ่งมองไปนางที่มีท่าทีเหมือนกำลังคอยยกกรอบแห่งเทพธิดา เห็นได้ชัดว่าเยือกเย็นและสูงส่ง แต่กลับทำให้เขาอยากจะหัวเราะ”“ไม่ ข้ามาที่นี่แค่รอคน”“รอคนนะหรือ
