กข้าทำไม”“……” ทำไมสมองยังแจ่มใสชัดเจน1151
เมื่อหลานเยาเยาได้เห็นท่าทางของเขา ก็ขี้เกียจแกล้งทำอีกต่อไป แต่ได้ดื่มชาเข้าไปอย่างใจลอย“เจ้า เจ้า เจ้า……”“เจ้าอะไรของเจ้า พูดติดอ่างหรือไง”“แมลงพิษเมื่อกี้นี้……” เห็นได้ชัดเจนว่าได้เจาะเข้าไปในฝ่ามือของนางแล้ว“เจ้าหมายถึงสิ่งนี่หรือ”หลานเยาเยาวางมือลงบนโต๊ะ เมื่อขยับออก แมลงสีดำปนแดงตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะ และแน่นิ่งไม่ไหวติง น่าจะตายไปแล้วไม่มีทางไม่มีสิ่งมีชีวิตใดจะถูกเก็บไว้ในช่องว่างที่ระบบรักษา เมื่อเข้าไปด้านในจึงตายทันทีจะโทษนางไม่ได้เมื่อได้เห็นแมลงพิษ ยู่หลิวซูอ่อนแรงทรุดลงกับพื้นทันที สีหน้าของเขาเศร้าเล็กน้อย ราวกับดูตายไปแล้วครึ่งหนึ่งอีกแล้วหรือหลานเยาเยามองไปที่เขาด้วยสายตาดูถูก“ความอดทนของมนุษย์มีจำกัด ละทิ้งการแสดงออกที่น่าละอายของเจ้าเสียเถอะ”พูดจบหลานเยาเยาหยิบเม็ดยาที่ใส่เก็บเอาไว้ก่อนหน้านี้ออกมา สีหน้าไม่มีความเลื่อนลอยแบบก่อนหน้านี้แล้ว1152
ความหมายชัดเจนอยู่แล้ว แค่เล่นลูกไม้ ปรนเปรอยาพิษยู่หลิวซูมีสีหน้าเศร้าสร้อยในทันทีก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืน ประตูห้องพักส่วนตัวก็เปิดออกอีกครั้งชายคนหนึ่งเดินเข้าประตูมาชายคนนั้นสวมเสื้อคลุมสีขาวลวดลายสวยงาม ตรงขอบตัดด้วยด้ายสีทองใบหน้าหล่อเหลา รูปร่างสูงเรียว และผมถูกรวบไว้ครึ่งหนึ่งอีกส่วนปล่อยลงมา ราวกับเดินออกมาจากภาพวาดสุภาพเรียบร้อยมารยาทงดงาม แต่ไม่เป็นเช่นนี้ทั้งหมดเซียวจิ
