าจึงงอนิ้วชี้แล้วใส่เข้าปาก เป่าปากไปทีหนึ่งสวนหยู่ที่คิดจะลวนลามขึ้นไปอีกขั้นหนึ่งรีบยกหัวขึ้นมาทันที หลังจากที่เห็นนางก็รีบวิ่งมาอย่างรวดเร็วหลานเยาเยาหลบมันอย่างรังเกียจ จากนั้นก็กล่าวกับจื่อเฟิง :“จื่อเฟิง อ้าปาก!”เหมือนกับว่าจื่อเฟิงจะคุ้นชินกับคำสั่งเช่นนี้ของนาง เมื่อสิ้นสุดเสียงของหลานเยาเยา เขาก็อ้าปากแล้ว“สวบ……”ยาเม็ดสีขาวสะอาดไร้สิ่งเจือปนลอยเข้าปากจื่อเฟิงในพริบตา จื่อเฟิงรีบยกมือเคารพ :1095
“ขอบคุณขอรับคุณหนู”“เป็นยาพิษ!” เห็นสีหน้าของจื่อเฟิงไม่เปลี่ยน ไม่ต้องดูหน้า หลานเยาเยาก็รู้ผ่านจากหน้ากากว่าใบหน้าของเขาไร้ซึ่งการแสดงความรู้สึกรู้ตัวว่าไม่สนุก จึงกล่าวขึ้น “ไปเถอะ!”“ขอรับ!”ทั้งสองขึ้นม้าแล้วก็จากไปไกลเดิมทีคิดว่าเส้นทางนี้จะราบรื่น ไม่ถ่วงเวลา ใครจะรู้เมื่อถึงครึ่งทาง เรื่องไม่คาดคิดกลับเกิดขึ้นแล้วท่อข้างทาง เป็นใบเฮาเช่าที่ขึ้นรกร้างอย่างกว้างใหญ่ ใบเฮาเช่ารกทึบมากมายใบเฮาเช่าที่มีความสูงครึ่งลำตัวคน เงาร่างสองร่างที่ดูน่าสงสารอยู่กลางใบเฮาเช่าเคลื่อนไหวไปมา และทิ้งคราบเลือดเป็นทางยาวบนใบเฮาเช่า……ด้านหลังสองคนนั้นคือกลุ่มก็คล้ายกับนักฆ่าศพแห้ง กับผู้นำสองคนที่เป็นหญิงชราหลังค่อมผมขาวหลานเยาเยามองดูคนสองคนชายคนหญิงคนที่วิ่งหนีตาย รู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก จากนั้นก็คิดอย่างละเอียด ก็ขมวดคิ้วเป็นพวกเขาสองคน!ด้วยเหตุนี้ก็ดึงบังเหียนขึ้นแน่นในทันที“หึ้ย……”เห็นนาง
