“อืม!” แน่นอนนางรู้ว่าเป็นนักฆ่าของยิงจวน เพียงแต่ไม่เข้าใจว่าทำไมคนเหล่านี้ถึงตามไล่ฆ่าสองคนนั้น “ไปช่วยสองคนนั้น จำไว้ว่า แอบช่วยอย่างเงียบๆ”ไม่ว่าจะพูดอีกอย่างไร นางก็ถือว่าเป็นคนของเรือแห่งความสิ้นหวังและเจ้าของเรือแห่งความสิ้นหวัง——หานแส ก็เป็นพี่ใหญ่ของยิงจวน แน่นอนว่าการช่วยคนของนางนั้นไม่สามารถให้คนของยิงจวนรู้ได้ว่าเป็นนาง“ใช่!”จื่อเฟิงเป็นผู้นำทางหลานเยาเยาก็ขี่สวนหยู่ไปหลบอยู่ในความมืด……แม้ว่าจื่อเฟิงจะยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บภายใน แต่ก็ยังสามารถรับมือกับยิงจวนยายเมิ่งทั้งสองคนและยังจัดการกับนักฆ่าศพแห้งได้สำหรับสิ่งนี้!หลานเยาเยาก็ไม่ได้กังวลเลยแม้แต่นิดเดียวตอนนี้นางนั่งอยู่บนพื้น พิงก้อนหินก้อนใหญ่ ที่ล้อมรอบไปด้วยใบเฮาเช่า ตราบใดที่ไม่ได้มายังด้านหน้าของหินก่อนใหญ่ ก็ไม่อาจจะรู้ได้ว่ามีนางอยู่อย่างแน่นอนหลานเยาเยานั่งไขว่ห้างหลังจากเงียบสงบ ก็รู้สึกหิวแล้ว จึงได้ไปหาในช่องว่างของระบบ พบว่าของกินได้กินไปหมดแล้วตั้งแต่ที่อยู่ในวังหิมะแล้ว และแม้แต่เศษก็ไม่มีเหลือเลย“เฮ้อ หิวมาก!”1097
การรอใครบางคนในสภาพที่หิวโหย เป็นเรื่องที่ไม่ใช่เรื่องง่ายเรื่องหนึ่งดังนั้น นางจึงได้แต่หาคนมาคุยด้วยเท่านั้นแต่ที่นี่นอกจากตัวนางเองแล้ว ก็ไม่มีใครอื่นเลย นางจึงได้แต่สื่อสารกับระบบได้เท่านั้น“เจ้าระบบ การจะไปถึงระดับห้าจำเป็นต้องทำภารกิจแบบใดให้สำเร็จ”หลังจากระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บได้
