คนที่พวกยิงจวนยายเมิ่งตามไล่ฆ่าก่อนหน้านี้ ก็คืออาฝูและโม่ซางของชาวหยินไห่ โม่เหลียงเฉินก็คงจะมาช่วยคนเช่นกัน คาดว่าคงถูกจื่อเฟิงชิงไปก่อนแล้วหนึ่งก้าวสำหรับคำพูดที่ตรงไปตรงมาของนาง โม่เหลียงเฉินตกใจเล็กน้อยแต่เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแทะเสบียงที่อยู่ในมือย่างเงียบๆหลานเยาเยาก็ไม่นึกว่า ได้เห็นร่างสองสามคนที่อยู่ไม่ไกล ก็งอมุมปากขึ้น“มีคนมา！”โม่เหลียงเฉินทอดสายตาไปที่นาง เมื่อเห็นอาฝูและโม่ซางที่ได้รับบาดเจ็บไม่น้อยเขาก็ขมวดคิ้วจึงรีบเดินเข้าไปถาม“บอกข้ามา ว่าฮัวหยู่อันอยู่ที่ไหน”อาฝูและโม่ซางรู้จักกับโม่เหลียงเฉิน แต่เมื่อถามเขาเขากลับปิดปากนิ่งเงียบสายตาที่มองเขาถึงกับมีความโกรธอยู่เล็กน้อยหลานเยาเยาเห็นสีหน้าท่าทางในดวงตาของพวกเขา ในใจก็รู้สึกสงสัย แล้วก็เดินเข้าไป“คุณหนู พาคนมาแล้ว” จื่อเฟิงประสานมือแสดงความเคารพ“ที่นี่ไม่ควรอยู่นาน ไปเถอะ！”1104
“คุณหนู นำกลับไปตำหนักไหม” แต่ในตำหนักมีคนของเรือแห่งความสิ้นหวังหากถูกพบเข้า ไม่กล้านึกถึงผลที่ตามมาเลยว่าจะน่ากลัวแค่ไหน“ปล่อยพวกเขาไป”“ครับ！”หลานเยาเยารู้ดีว่า หากฮัวหยู่อันตกอยู่ในอันตราย แม้ว่าอาฝูและโม่ซางจะไม่ชอบโม่เหลียงเฉิน ก็จะบอกเบาะแสของฮัวหยู่อัน ขอให้โม่เหลียงเฉินช่วยชีวิตคนในเมื่อพวกเขาเลือกที่จะไม่พูดนั่นแสดงว่า คนไม่ได้เป็นอะไรในเมื่อคนไม่ได้เป็นอะไร นางก็ไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรสำหรับอาฝูและโม่ซาง นางเคยเจอกับพวกเขาครั้งหนึ
