่งเพราะฮัวหยู่อัน เลยได้ช่วยเขาอีกครั้ง หากไม่ใช่เพราะเห็นว่าพวกเขาสวมเสื้อผ้าที่ดูไม่ดี ตอนนี้นางก็คงเก็บค่าช่วยชีวิตไปแล้วหลานเยาเยาหันกลับและเดินไปยังทิศทางที่ม้าสุดรักของนางจากไป นางเอามือไขว้หลัง และเดินไปทีละก้าวอย่างสบายๆแต่ไม่รู้ว่าด้วยเหตุใดจู่ๆ หันกลับมา และพูดเตือนอาฝูและโม่ซาง “พวกเจ้ายังไม่ได้ขอบคุณข้าเลยนะ !”จื่อเฟิง “……” คุณหนูอารมณ์เสียอีกครั้งนางตั้งใจเดินอย่างช้าๆ เพียงเพื่อรอคำขอบคุณในใจอาฝูและโม่ซางย่อมรู้สึกซาบซึ้งในพระคุณเป็นอย่างยิ่งอยู่แล้ว เพราะหลังจากได้เห็นโม่เหลียงเฉินที่สูญเสียฮัวหยู่อันไป ก็ลืมไปชั่วขณะ1105
เพียงแต่ไม่คาดคิดว่าผู้มีพระคุณจะเป็นเทพธิดาที่มีชื่อเสียง และยังเป็นเทพธิดาที่เสนอตัวมาเองอีกด้วยพวกเขารู้สึกละอายใจทันทีทั้งสองรีบคุกเข่าลงบนพื้นทันที และก้มศีรษะแสดงความขอบคุณ “ข้าชื่อโม่ซางผู้นี้คืออาฝูภรรยาของข้า อยากจะขอบคุณเทพธิดาสำหรับพระคุณที่ได้ช่วยชีวิตไว้หากเทพธิดาต้องการความช่วยเหลือใด บุกนํ้าลุยไฟพวกข้าก็ยินดี ไม่ปฏิเสธ”“ไม่ต้องถึงบุกนํ้าลุยไฟหรอก เพียงจดจำข้าไว้ก็ได้แล้ว”ไม่คิดเลยว่าพวกเขาแต่งงานกันแล้ว ช่างเถอะ ก็ไม่ทำให้คนอื่นลำบากใจแล้วพูดจบ ก็จากไปโดยไม่หันกลับมามองกลับไปยังตำหนักเทพธิดาหลานเยาเยายังไม่ได้ลงจากม้า ก็เห็นป่ายเม่ยเซิงยืนอยู่ที่ประตู จ้องมองนางเหมือนกับคนที่ยืนรอจนกลายเป็นหิน ในดวงตานั้นคือการแสดงความรักซํ้าแล้วซํ้าเ
