ล่าเพียงนางลงจากม้า เดิมทีไม่ได้คิดจะทักทายกับป่ายเม่ยเซิง แต่กลับพบว่าสีหน้าของเขานิ่งเฉย และลอยจากไปอย่างรวดเร็วเอ่อ……เห็นผีหรือไงวิ่งเร็วอะไรขนาดนั้นเมื่อหลานเยาเยาเห็นเย่แจ๋หยิ่งในชุดคลุมสีดำ ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ที่เด็มไปด้วนดอกสีขาวที่อยู่ตรงลานด้านหน้า ก็รู้ได้ว่าทำไมป่ายเม่ยเซิงจึงวิ่งหนี1106
ดวงตาของหลานเยาเยาเปล่งประกายเล็กน้อยตอนนี้เย่แจ๋หยิ่งใช้กลยุทธ์แสร้งปฏิเสธที่อยู่ในสามสิบหกกลยุทธ์ดังนั้น!นางจึงยึดอกขึ้น และเดินไปหาเย่แจ๋หยิ่งอย่างสงบนิ่ง นางได้เห็นความนุ่มนวลในดวงตาของเย่แจ๋หยิ่งดังนั้นเมื่อเดินมาถึงด้านหน้าของเขา ไม่ได้พูดอะไรและก้าวผ่านเขาไป โดยไม่แม้แต่จะมองเขาหลานเยาเยารู้สึกว่าท่าทีในตอนนี้ของนาง ต้องการสง่างามเท่าไหร่ก็สง่างามเท่านั้นคิดไม่ถึงว่า แขนจะถูกมือใหญ่มือหนึ่งจับเอาไว้หลานเยาเยาหยุดฝีเท้าลง หันศีรษะไปมองมือใหญ่ที่จับแขนของนางเอาไว้จากนั้นก็มองไปยังเย่แจ๋หยิ่ง“อ๋องเย่หมายความว่าอย่างไร” อ๋องเทพสงครามผู้สง่างามมาลากฉุดทำอะไรแบบนี้ในตำหนักข้า”เย่แจ๋หยิ่งมองนางอย่างแปลกๆ มุมปากที่ดูเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้มได้พูดออกไป“อาหารเตรียมพร้อมแล้ว เทพธิดาร่วมรับประทานอาหารพร้อมกันได้หรือไม่”“ที่ไหนหรือ”ดวงตาของหลานเยาเยาเปล่งประกายขึ้นในทันที ท่าทีของนางก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง1107
“ในห้องบรรทมของข้า”“รีบไปเถอะรีบไปเถอะ”เมื่อได้พบกับของกิน เรื่องการต้อนรับหรือปฏิเสธอะไรก
