็ล้วนลืมไปหมด จูงเย่แจ๋หยิ่งให้รีบไปอย่างรวดเร็วในห้องบรรทมชั่วคราวของเย่แจ๋หยิ่งหลานเยาเยาก็นั่งลงบนเก้าอี้ สายตาได้จ้องตรงไปยังอาหารอร่อยที่อยู่บนโต๊ะกลืนนํ้าลายไม่หยุดไม่ง่ายเลยที่จะรอจนกระทั่งเย่แจ๋หยิ่งจะนั่งลง หลานเยาเยาก็อดใจไม่ไหวที่จะกินเข้าไปหากว่าเป็นในอดีตหลานเยาเยารับประทานอาหารราวกับสายลมที่กระโชก วันนี้กลับยากที่จะเห็นการกินอย่างสง่างามเย่แจ๋หยิ่งอดไม่ได้ที่จะมองไปหลายครั้ง“ไม่อร่อยหรือ” เขาถาม“เวลาทานข้าวไม่พูดจา เวลานอนไม่พูดคุย” หลังจากหลานเยาเยาพูดประโยคดังกล่าว ก็ยังคงกินอย่างสุภาพเรียบร้อยหลังจากกินจนอิ่มท้องแล้ว หลานเยาเยาก็วางตะเกียบลงนางเหลือบไปมองเย่แจ๋หยิ่ง ก็พบว่าเขายังกินอะไรไปไม่มากเลย ทันทีที่นางวางชามลง เขาก็วางลงเช่นกัน1108
“ขอบคุณมาก！” หลานเยาเยาพูดขอบคุณอย่างเกรงใจ จากนั้นลุกขึ้นและจากไป โดยไม่เปิดโอกาสให้เย่แจ๋หยิ่งได้พูดเลยแม้แต่น้อยหลังจากกลับถึงห้องบรรทม หลานเยาเยาก็ไปอาบนํ้าอย่างสบายใจ จากนั้นก็ยังไม่หยุดที่จะไปดูบรรดาตาแก่ที่ได้รับบาดเจ็บนางให้พวกเขากินยา และยังเป็นยาที่ระบบเปิดออกมาใหม่ แต่บรรดาตาแก่ก็ไม่ได้กินมันและยังพูดอย่างจงเกลียดจงชังว่านางนิสัยไม่ดี และยังรู้ว่ามั่วอยู่กับผู้ชาย กลับมาแล้วก็ไม่มาพบกับพวกเขาก่อนหลานเยาเยา “……”ในท้ายที่สุดหลังจากที่ให้พวกเขาทั้งหมดกินยาอย่างยากลำบาก หลานเยาเยาก็มองไปยังสีของท้องฟ้า ท้องฟ้าก็มืดมิดแล้วนา
