เปล่งเสียงขัดจังหวะ“การรบราฆ่าฟันที่ดุเดือดเมื่อไม่กี่วันนี้ ข้าก็เหนื่อยแล้ว ขอตัวกลับตำหนักก่อนแล้ว”ถึงแม้ว่าจะเป็นคำที่พูดกับฮ่องเต้ แต่ยังไม่ทันรอให้ฮ่องเต้ตอบ นางก็ได้เอ่ยกับจื่อซีและจื่อเฟิงแล้ว :“พวกเรากลับตำหนัก”“ขอรับ คุณหนู!” จื่อซีและจื่อเฟิงยกมือทำความเคารพแล้วตอบเป็นเสียงเดียวกันหลังจากที่หลานเยาเยาพวกเขาจากไป สีหน้าของฮ่องเต้ก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวอย่างหาเทียบไม่ได้ทันที เขากำหมัดแน่น มองขันทีที่คุกเขาอยู่ที่พื้นอย่างเคร่งเครียดเขารู้ เมื่อสักครู่คำพูดสั้นๆที่รวบรัดหลอกคนที่มุงดูอยู่ยังไม่เป็นไรโดยธรรมชาติแล้วเทพธิดาต้องไม่เชื่อเขาเป็นแน่และเขาเอาองครักษ์วังหลวงเข้าคุก ก็เพียงเพื่อให้เขามีทางออกเท่านั้น“เจ้าคนไร้ประโยชน์ ยังไม่รีบไสหัวไปอีก?”1070
“พะยะค่ะพะยะค่ะพะยะค่ะ” ขันทีที่โดนฮ่องเต้ตำหนิตกใจจนหน้าซีด รีบหนีล้มลุกคลุกคลานออกไปไกลๆเห็นขันทีท่าทางขี้ขลาดผู้นั้น ฮ่องเต้โกรธแค้นจน “หึ” แล้วเสียงหนึ่ง จากนั้นก็สะบัดแขนเสื้อแล้วจากไปทันทีแน่นอน!เขาไม่ได้รีบตามฝีเท้าของเทพธิดาไป แต่ไปห้องโถงอีกฝั่งดูอ๋องเย่บุคคลที่จัดการยากผู้นี้ กลับมาแล้วเหมือนกันหรือไม่ออกจากสายตาของฮ่องเต้ ขณะที่เดินไปทางเชิงเขา หลานเยาเยาจึงได้ถามจื่อซี:“ตาแก่กลุ่มนั้นเป็นอย่างไรบ้างแล้ว?”“คุณหนูวางใจ พวกเขาล้วนได้รับบาดเจ็บ แต่ไม่ได้อันตรายถึงชีวิต”“อืม! คนล่ะ?”น่าจะกลับสำนักหงอีไปหมดแล้ว เช่นนี้เลี่
