ยงจากการเป็นที่สนใจ ราชครูเทียนเวิงก็หาพวกเขาไม่เจอ ยังสามารถรักษาบาดแผลได้อย่างสบายใจด้วยแต่คำตอบของจื่อซีกลับเหนือความคาดหมาย“พวกเขาบาดเจ็บค่อนข้างหนักจึงกลับตำหนักเทพธิดาแล้ว บาดเจ็บเล็กน้อยก็ยังอยู่สืบข่าวในวัด”“โห้ว! ตาแก่เหล่านี้ เวลาที่ข้าไม่อยู่ก็พึ่งได้มากเลยนี่!”กลับไปให้รางวัล1071
มีรางวัลหนักๆ!มาใกล้ถึงที่จอดรถม้าไว้ เย่แจ๋หยิ่งที่สวมชุดผ้าไหมสีดำยืนอยู่ที่นั่นเงียบๆ ราวกับว่ากำลังรอใครอยู่เขายืนรับลม แขนเสื้อโบกพลิ้ว มือไขว้หลัง ลำตัวสูงยาวหันข้างตามองไปยังที่ไกลๆ เพียงยืนอยู่ที่นั่น ต้นไม้ใบหญ้าที่อยู่รอบๆก็ไร้สีสันสลดไปหมดบางคราวมีผู้คนเดินผ่าน ก็ไม่กล้าเข้าใกล้เขาภายในสามก้าว ล้วนอ้อมไปไกลๆหลังจากที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของพวกเขา เย่แจ๋หยิ่งก็มองมา รอพวกเขาเดินมาใกล้เขาก็เดินไปอยู่ในแถวเดียวกันกับหลานเยาเยาอย่างธรรมชาตินี่ทำให้หลานเยาเยางงงวยเป็นอย่างมากด้วยเหตุนี้ หลานเยาเยาจึงได้หยุดฝีเท้าลง เอียงศีรษะไปทางเขาเล็กน้อย“อ๋องเย่นี่หมายความว่าเช่นไร?”“มาด้วยกันกับด้วยกัน” เย่แจ๋หยิ่งพูดด้วยความฉะฉานมางานวัดก็มาจากตำหนักของหลานเยาเยา กลับไปก็ต้องกลับไปพร้อมกันเป็นธรรมดา เช่นนี้มีอะไรไม่เหมาะสม“นั่งรถม้า?” หลานเยาเยาขมวดคิ้ว“อืม!”“ข้าสนิทกับท่านมากหรือ?”“……”1072
หลานเยาเยาพูดจบก็เดินไป ไม่เปิดโอกาสให้เย่แจ๋หยิ่งพูดแม้สักน้อย เดินได้ไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเย่แจ๋หยิ่งพูดด้วยเสียงต
