เยอะ”1065
พูดพลาง หลานเยาเยาที่เคยชินกับการยิ้มอย่างเยือกเย็น ริมฝีปากที่แดงนั้นก็ยกขึ้นอีกครั้ง รอยยิ้มที่มีเสน่ห์ทำให้ผู้คนหลงใหลปริขึ้นอีกครั้ง พร้อมกล่าวต่อ :“ปิดปากของพวกเขาไว้ เช่นนี้พระพุทธศาสนาก็จะสงบร่มเย็นแล้ว”เจ้าอาวาส : “……” วิธีนี้ก็เป็นวิธีที่ดีวิธีหนึ่งจริงๆ!“ขอรับ!” สีหน้าท่าทางของจื่อซีขยับขึ้นทันที รีบทำมือเคารพจะไปรีบค้นหายาลูกกลอนที่กินแล้วพูดไม่ได้มาใครจะรู้ แขนกลับถูกหลานเยาเยาดึงไว้ ยังโดนกล่าวว่ายกหนึ่ง“ไม่ได้บอกเจ้า เจ้าไปอะไรของเจ้า? บนตัวยังมีบาดแผลตั้งเยอะแยะ ขยับตัวเดินตามใจโดนปากแผลฉีกขาดจะทำเช่นไร? เจ้าอาวาสบอกแล้วว่าไม่เหมาะจะเห็นเลือดเจ้าไม่ได้ยินหรือ?”หลานเยาเยามองค้อนเขาแวบหนึ่ง ก็พูดเพิ่มอีกประโยค “พักอยู่ข้างๆให้สบายใจ”“……อ่อ!” จื่อซีที่ถูกต่อว่า อบอุ่นใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเสียงพูดของหลานเยาเยาสิ้นสุด“ซ่าซ่า” สองเสียง เงาคนเหาะลงมาจากบนหลังคา จื่อเฟิงที่ใส่หน้ากากสุดเท่มาถึงด้านหน้าของผู้บัญชาการทหารพวกเขาสักคำก็ไม่ได้พูด ก็กลายเป็นเงาเคลื่อนไหวไปมาอยู่ในกลางกลุ่มคนเหล่านั้นหลังจากที่วนไปหนึ่งรอบ ก็กลับมาที่ตำแหน่งเดิมอีกครั้ง ผู้บัญชาการทหารกับลูกน้องนั้นถูกกดจุดใบ้ไม่สามารถพูดได้แล้วจากนั้นจื่อเฟิงก็ยกมือเคารพต่อหลานเยาเยา1066
“คุณหนู!”“ทุกคนสามร้อยแส้ เป็นตายไม่ว่า” หลานเยาเยาเอ่ยปาก“ขอรับ!”จื่อเฟิงรับคำสั่งไปหยิบแส้หนังเล็ก……เอ่อไม่ถูก
